دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3224 دوش در آمد از درم لاله رخی جوانکی Aآمد و نزد ما نشست فارغ و خوش زمانکی

گفتمش ای نگار من خسته دلی بگو چراAتا به کجا همی رود طرفه چنین جوانکی
گفت هزار جان من باد فدای عاشقان Aخود که بود درین جهان نزد تو به ستانکی
گفت که من بدین صفت عاشق روی تو شدم Aاز تو دریغ چون کنم جمله وجود و جانکی
خوان کرم نهاده ای نزد همه کس ای صنم Aچاکر تو نمی رسد دست باستخوانکی
از من و خلق برده ای جان و دل ای نگار من Aهیچکسی نمی دهد از رخ تو نشانکی

3225 سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی Aخاربنان خشک را از گل او طراوتی

جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی Aسنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی
از گذری که او کند گردد سرد دوزخی Aوز نظری که افکند زنده شود ولایتی
مرده ز گور برجهد آید و مستمع شودAگر بت من ز مرده ای یاد کند حکایتی
آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنه ای Aآنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی
آه که در فراق او هر قدمی است آتشی Aآه که از هوای او می رسدم ملامتی

3226 شست تو ماهی مرا چله نشاند مدتی Aدام تو کرکس مرا داد به غم ریاضتی

نفس خسیس حرص خو عاشق مال و گفت و گوAیافت به گنج رحمتت از دو جهان فراغتی
ترک زیارتت شها دان ز خری نه بی خری Aز آنک به جان است متصل حج تو بی مسافتی
هیچ مگو دلا هلا طاقت رنج نیستم Aطاق شو از فضول خود حاجت نیست طاقتی
طاقت رنج هر کسی داری و می کشی بسی Aطاقت گنج نیستت این چه بود خساستی
سر دل تو جز ولا تا نبود که بی گمان Aبر سر بینیت کند سر دلت علامتی
حشر شود ضمیر تو در سخن و صفیر توAنقد شود در این جهان عرض تو را قیامتی
از بد و نیک مجرمان کند نشد وفای توAز آنک تو راست در کرم ثابتی و مهارتی
جان و دل مرید را از شهوات ما و من Aجز ز زلال بحر تو نیست یقین طهارتی
متقیان به بادیه رفته عشا و غادیه Aکعبه روان شده به تو تا که کند زیارتی
روح سجود می کند شکر وجود می کندAیافت ز بندگی تو سروری و سیادتی
بر کرم و کرامت خنده آفتاب توAذره به ذره را بود نوع دگر شهادتی
جمله به جست و جوی تو معتکفان کوی توAروی به کعبه کرم مشتغل عبادتی
پنج حس از مصاحف نور و حیات جامعت Aیاد گرفته ز اوستا ظاهر پنج آیتی
گاه چو چنگ می کند پیش درت رکوع خوش Aگاه چو نای می کند بهر دم تو قامتی
بس کن ای خرد ازین قصه و ناله حزین Aبوی برد به خامشی هر دل با شهامتی