دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3205 خواهم که میان ما درآیی Aای ماه بگو که کی برآیی

وز یارک خود دریغ داری Aای ماه بگو که کی برآیی
خواهم که شوم شبی حریفت Aای ماه بگو که کی برآیی
آخر نه من و تو یارکانیم Aای ماه بگو که کی برآیی
تا رقص کنان ز در درآییم Aای ماه بگو که کی برآیی
ای جان جهان چرا چنینی Aای ماه بگو که کی برآیی
برگوی چنان که کس نداندAای ماه بگو که کی برآیی

3206 گر زانکه هوای یار داری Aبا ما و منی چه کار داری

بار من و ما نگنجد اینجاAبگذر که ز ما تو بار داری
از دیدن غیر دیده بر دوزAگر میل وصال یار داری
با شیفتگی زلف لیلی Aمجنون نه ای ار قرار داری
عشقش همه جان نثار خواهدAدر نه قدم ار نثار داری
مقصود یکی و دل یکی چندAیک دل گرو هزار داری
علام همه نور شمس بگرفت Aتو آینه پر غبار داری

3207 آمد بهار ای عاشقان تا گل کند جلوه گری Aآمد اوان بلبلان کز جان نماید دلبری

صد بلبل زیبا نگر بر شاخها نالان شده Aپرها زنان شادی کنان چون واعظان منبری
وارسته از سر پای وی در رحمت غفران حی Aکرده غمان را پنج طی چون ماه بدر انوری
طایر شده بر شاخها مستان شده بر کاخهاAنوشان ز جان اقداحها چون شاه صاحب لشکری
گل نیز خنده آمده بر روی بلبل خوش شده Aرعنا و خوب و نازنین از باده ها گشته عری
شاه همه تبریزیان جانان ما شد شمس دین Aبنمود رخ با عاشقان چون آفتاب خاوری