دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3204 زان روی که جان جان فزایی Aاز یک نظری تو دلربایی

بی آتش عشق دانک دودی Aیا معتمدی و یا شفایی
حقست ترا که بی وفایی Aیا معتمدی و یا شفایی
با یار رمیده یار بودن Aیا معتمدی و یا شفایی
گوییم ولیک بسته بسته Aیا معتمدی و یا شفایی
بستیم و تو بسته را شکستی Aیا معتمدی و یا شفایی
وز ذوق تو چشم وهم چراغیم Aیا معتمدی و یا شفایی
نی نی، نه حد جفاست این کارAیا معتمدی و یا شفایی
در عشق خوش است هم خموشی Aیا معتمدی و یا شفایی
ای از رخ دوست یادگاری Aیا معتمدی و یا شفایی
می کن تو به صبر، دار داری Aیا معتمدی و یا شفایی
در آتش عاشقی چنینم Aیا معتمدی و یا شفایی

3205 خواهم که میان ما درآیی Aای ماه بگو که کی برآیی

وز یارک خود دریغ داری Aای ماه بگو که کی برآیی
خواهم که شوم شبی حریفت Aای ماه بگو که کی برآیی
آخر نه من و تو یارکانیم Aای ماه بگو که کی برآیی
تا رقص کنان ز در درآییم Aای ماه بگو که کی برآیی
ای جان جهان چرا چنینی Aای ماه بگو که کی برآیی
برگوی چنان که کس نداندAای ماه بگو که کی برآیی

3206 گر زانکه هوای یار داری Aبا ما و منی چه کار داری

بار من و ما نگنجد اینجاAبگذر که ز ما تو بار داری
از دیدن غیر دیده بر دوزAگر میل وصال یار داری
با شیفتگی زلف لیلی Aمجنون نه ای ار قرار داری
عشقش همه جان نثار خواهدAدر نه قدم ار نثار داری
مقصود یکی و دل یکی چندAیک دل گرو هزار داری
علام همه نور شمس بگرفت Aتو آینه پر غبار داری