دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3119 یکی دودی پدید آمد سحرگاهی به هامونی Aدل عشاق چون آتش تن عشاق کانونی

بیا بخرام و دامن کش در آن دود و در آن آتش Aکه می سوزد در آن جا خوش به هر اطراف ذاالنونی
چو شمعی برفروزی تو ایا اقبال و روزی توAچو چونی را بسوزی تو درآید جان بی چونی
نیاید جز ز مه رویی طواف برج ها کردن Aکه مادون را رها کردن نباشد کار هر دونی
برو تو دست اندازان به سوی شاه چون باران Aببینی بحر را تازان در آن بحر پر از خونی
چه لاله است و گل و ریحان از آن خون رسته در بستان Aببینی و بشوید جان دو دست خود به صابونی
چو دررفتی در آن مخزن منزه از در و روزن Aچو عیسی سوزنت گردد حجب چون گنج قارونی
ببینی شاه قدوسی بیابی بی دهن بوسی Aز سر خضر چون موسی شوی در فقر هارونی
چو آبی ساکن و خفته و چون موجی برآشفته Aبه بحر کم زنان رفته شده اندر کم افزونی
چو اندر شه نظر کردی ز مستی آن چنان گردی Aکه گویی تو مگر خوردی هزاران رطل افیونی
چو دیدی شمس تبریزی ز جان کردی شکرریزی Aدر آن دم هر دو جا باشی درون مصر و بیرونی

3120 گر قصد هوا کردی ور عزم جفا کردی Aکو زهره که تا گویم ای دوست چرا کردی

ای پرده در پرده بنگر که چه ها کردی Aدل بردی و جان بردی این جا چه رها کردی
ای برده هوس ها را بشکسته قفص ها راAمرغ دل ما خستی پس قصد هوا کردی
آن شمع که می سوزد گویم ز چه می گریدAزیرا که ز شیرینش در قهر جدا کردی
آن چنگ که می زارد گویم ز چه می زاردAکز هجر تو پشت او چون بنده دوتا کردی
این جمله جفا کردی اما چو نمودی روAزهرم چو شکر کردی وز درد دوا کردی
هر برگ ز بی برگی کف ها به دعا برداشت Aاز بس که کرم کردی حاجات روا کردی
شمس الحق تبریزی ای سرور هر خوبی Aتو درد فرستادی هم تو چه دوا کردی

3121 ای دلبر مه رویان از رحمت ما چونی Aای جان صفا چونی وی کان وفا چونی

ای فخر خردمندان وی بی تو جهان زندان Aوی عاشق بی دل را درمان و دوا چونی
مه گوش همی خارد صد سجده همی آردAمی گوید حسنت را کی خوب لقا چونی
باری من بیچاره گشتم ز خود آواره Aزان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی
ماییم و هوای تو دو چشم سقای توAای آب حیات ما زین آب و هوا چونی
تلخ است فراق تو دوری ز وثاق توAای آنک مبادا کس دور از تو جدا چونی
زد طال بقای تو هر ذره که خورشیدی Aای نیر اعظم تو زین طال بقا چونی
ای آینه مانده در دست دو سه زنگی Aوی یوسف افتاده با اهل عما چونی
ای دلدل آن میدان چونی تو در این زندان Aوی بلبل آن بستان با ناشنوا چونی
ای آدم خوکرده با جنت و با حوراAافتاده در این غربت با رنج و عنا چونی
ای آنک نمی گنجی در شش جهت عالم Aبا این همگی زفتی در زیر قبا چونی
مصباح و زجاجی تو پیش دو سه نابیناAاز عربده کوران وز زخم عصا چونی
پیغام و سلام ما ای باد بگو با دل Aبا این همه بی برگی داوودنوا چونی
بس کردم من اما برگو تو تمامش راAکای تشنه پرخواره با جام خدا چونی