دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3090 بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشی Aشکر ستان هله تا تو شکرستان باشی

بجه بجه چو شهاب از برای کشتن دیوAچو ز اختری بجهی قلب آسمان باشی
چو عزم بحر کند نوح کشتی اش باشی Aرود به چرخ مسیحا تو نردبان باشی
گهی چو عیسی مریم طبیب جان گردی Aگهی چو موسی عمران روی شبان باشی
ز بهر پختن تو آتشیست روحانی Aچو پس جهی چو زنان خام قلتبان باشی
ز آتش ار نگریزی تمام پخته شوی Aچو نان پخته رئیس و عزیز خوان باشی
چو خوان برآیی و اخوان تو را قبول کنندAمثال نان مدد جان شوی و جان باشی
اگر چه معدن رنجی به صبر گنج شوی Aاگر چه خانه غیبی تو غیب دان باشی
من این بگفتم و از آسمان ندا آمدAبه گوش جان که چنین گر شوی چنان باشی
خمش دهان پی آنست تا شکرخایی Aنه آن که سست فکندی زنخ زنان باشی

3091 اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی Aببینی آنچ نبی دید و آنچ دید ولی

خدا ندانی خود را و خاص بنده شوی Aخدای را تو ببینی به رغم معتزلی
اگر تو رند تمامی ز احمقان بگریزAگشا دو چشم دلت را به نور لم یزلی
مگوی غیب کسان را به غیب دان بنگرAزبان ز جهل بدوز و دگر مکن دغلی
وضو ز اشک بساز و نماز کن به نیازAخراب و مست شو ای جان ز باده ازلی
برآر نعره ارنی به طور موسی وارAبزن تو گردن کافر غزا بکن چو علی
دکان قند طلب کن ز شمس تبریزی Aتو مرد سرکه فروشی چه لایق عسلی

3092 هزار جان مقدس فدای سلطانی Aکه دست کفر برو برنبست پالانی

ببرد او به سلامت میان چندین بادAبه ظلمت لحد خود چراغ ایمانی
نگین عشق کاسیر ویند دیو و پری Aز دیو تن کی ستاند مگر سلیمانی
کی برشکافت زره بر تن چنین کافرAبه غیر شیر حق و ذوالفقار برانی
برای قاعده نی غم به پیش تابوتش Aدریده صورت خیرات او گریبانی
خنک کس که دود پیش و پیشکش ببردAچو بوهریره در انبان عقیق و مرجانی
ز خانه جانب گور و ز گور جانب دوست Aلفافه را طربی و جنازه را جانی