دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3013 یار در آخرزمان کرد طرب سازیی Aباطن او جد جد ظاهر او بازیی

جمله عشاق را یار بدین علم کشت Aتا نکند هان و هان جهل تو طنازیی
در حرکت باش ازانک آب روان نفسردAکز حرکت یافت عشق سر سراندازیی
جنبش جان کی کند صورت گرمابه ای Aصف شکنی کی کند اسب گدا غازیی
طبل غزا کوفتند این دم پیدا شودAجنبش پالانیی از فرس تازیی
می زن و می خور چو شیر تا به شهادت رسی Aتا بزنی گردن کافر ابخازیی
بازی شیران مصاف بازی روبه گریزAروبه با شیر حق کی کند انبازیی
گرم روان از کجا تیره دلان از کجاAمروزیی اوفتاد در ره با رازیی
عشق عجب غازییست زنده شود زو شهیدAسر بنه ای جان پاک پیش چنین غازیی
چرخ تن دل سیاه پر شود از نور ماه Aگر بکند قلب تو قالب پردازیی
مطرب و سرنا و دف باده برآورده کف Aهر نفسی زان لطف آرد غمازیی
ای خنک آن جان پاک کز سر میدان خاک Aگیرد زین قلبگاه قالب پردازیی

3014 رو که به مهمان تو می نروم ای اخی -بست مرا از طعام دود دل مطبخی

رزق جهان می دهد خویش نهان می کندAگاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی
مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جان Aمذهب سردان مگیر یخ چه کند جز یخی
قسمت آن باردان مایده و نان گرم Aقسمت این عاشقان مملکت و فرخی
قسمت قسام بین هیچ مگو و مچخ Aکار بتر می شود گر تو در این می چخی
جنتی دل فروز دوزخیی خوش بسوزAچند میان جهان مانده در برزخی
سوی بتان کم نگر تا نشوی کوردل Aکور شود از نظر چشم سگ مسلخی
زلف بتان سلسله ست جانب دوزخ کشدAظاهر او چون بهشت باطن او دوزخی
لیک عنایات حق هست طبق بر طبق Aکو برهاند ز دام گر چه اسیر فخی
جانب تبریز رو از جهت شمس دین Aچند در این تیرگی همچو خسان می زخی

3015 جان و جهان می روی جان و جهان می بری Aکان شکر می کشی با شکران می خوری

ای رخ تو چون قمر تک مرو آهسته ترAتا نخلد شاخ گل سینه نیلوفری
چهره چون آفتاب می بری از ما شتاب Aبوی کن آخر کباب زین جگر آذری
یک نظری گر وفاست هم صدقات شماست Aگر برسانی رواست شکر چنین توانگری
تا جگر خون ما تا دل مجنون ماAتا غم افزون ما کسب کند بهتری
شکر که ما سوختیم سوختن آموختیم Aوز جگر افروختیم شیوه سامندری
فاسد سودای تو مست تماشای توAبوسد بر پای تو از طرب بی سری
عشق من ای خوبرو رونق خوبان به توAگاه شوی بت شکن گاه کنی آزری
مستی از آن دید و داد شادی از آن بخت شادAچشم بدت دور باد تا که کنی لمتری
جانب دل رو به جان تا که ببینی عیان Aحلقه جوق ملک صورت نقش پری
از ملک و از پری چون قدری بگذری Aمحو شود در صفات صورت و صورتگری