دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

3010 روی من از روی تو دارد صد روشنی Aجان من از جان تو یابد صد ایمنی

آهن هستی من صیقل عشقش چو یافت Aآینه کون شد رفت از او آهنی
مرغ دلم می طپید هیچ سکونی نداشت Aمسکن اصلیش دید یافت در او ساکنی
ندهد بی چشم تو چشم من آینگی Aندهد بی روز تو روزن من روزنی
چشم منش چون بدید گفت که نور منی Aجان منش چون بدید گفت که جان منی
صبر از آن صبر کرد شکر شکر تو دیدAفقر از آن فخر شد کز تو شود او غنی
گاه منم بر درت حلقه در می زنم Aگاه تویی در برم حلقه دل می زنی
باد صبا سوی عشق این دو رسالت ببرAتا شوم از سعی تو پاک ز تردامنی
هست مرا همچو نی وام کمر بستنی Aهست تو را همچو نی وام شکر دادنی
ای دل در ما گریز از من و ما محو شوAزانک بریدی ز ما گر نبری از منی
دانه شیرین به سنگ گفت چو من بشکنم Aمغز نمایم ولیک وای چو تو بشکنی

3011 هر نفسی از درون دلبر روحانیی Aعربده آرد مرا از ره پنهانیی

فتنه و ویرانیم شور و پریشانیم Aبرد مسلمانیم وای مسلمانیی
گفت مرا می خوری یا چه گمان می بری Aکیست برون از گمان جز دل ربانیی
بر سر افسانه رو مست سوی خانه روAجان بفشان کان نگار کرد گل افشانیی
یک دم ای خوش عذار حال مرا گوش دارAمست غمت را بیار رسم نگهبانیی
عابد و معبود من شاهد و مشهود من Aعشق شناس ای حریف در دل انسانیی
کعبه ما کوی او قبله ما روی اوAرهبر ما بوی او در ره سلطانیی
خواجه صاحب نظر الحذر از ما حذرAتا ننهد خواجه سر در خطر جانیی
نی غلطم سر بیار تا ببری صد هزارAگل ندمد جز ز خار گنج به ویرانیی
آمد آن شیر من عاشق جان سیر من Aدر کف او شیشه ای شکل پری خوانیی
گفتم ای روح قدس آخر ما را بپرس Aگفت چه پرسم دریغ حال مرا دانیی
مستم و گم کرده راه تن زن و پرسش مخواه Aمست چه ام بوی گیر باده جانانیی
کی بود آن ای خدا ما شده از ما جداAبرده قماشات ما غارت سبحانیی
هر کی ورا کار کیست در کف او خارکیست Aهر کی ورا یار کیست هست چو زندانیی
کارک تو هم تویی یارک تو هم تویی Aهر کی ز خود دور شد نیست بجز فانیی

3012 ای دل چون آهنت بوده چو آیینه ای Aآینه با جان من مونس دیرینه ای

در دل آیینه من در دل من آینه Aتن کی بود محدثی دی و پریرینه ای
خواجه چرایی چنین کز تو رمد عشق دین Aزانک همی بیندت احمد پارینه ای
مرغ گزینی یقین دانه شیرین بچین Aک آمد از سوی چین مرغ تو را چینه ای
شیر خدایی خدا شیر نرت نام دادAاز چه سبب گشته ای همدم بوزینه ای
صورت تن را مبین زانک نه درخورد توست Aپوشد سلطان گهی خرقه پشمینه ای
هین دل خود را تمام در کف دلبر سپارAتا که نپوسد دلت در حسد و کینه ای
سینه پاکی که او گشت خوش و عشق خوAسینه سینا بود فرش چنین سینه ای
تشنه آن شربتی خسته آن ضربتی Aتا تو در این غربتی نیست طمانینه ای
هست خرد چون شکر هست صور همچو نی Aهست معانی چو می حرف چو قنینه ای
خوب چو نبود عروس خوش نشود زو نفوس Aاز حفه و از رفه ز اطلس و زرینه ای
چون نروی زین جهان خوی خرابات جان Aدر عوض می بگیر بی مزه ترخینه ای
خانه تن را بساز باغچه و گلشنی Aگوشه دل را بساز مسجد آدینه ای
هر نفسی شاهدی در نظر واحدی Aآوردش بر طبق نادره لوزینه ای
خامش با مرغ خاک قصه دریا مگوAبکر چه عرضه کنی بر شه عنینه ای