دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

2821 تو ز هر ذره وجودت بشنو ناله و زاری Aتو یکی شهر بزرگی نه یکی بلکه هزاری

همه اجزات خموشند ز تو اسرار نیوشندAهمه روزی بخروشند که بیا تا تو چه داری
تویی دریای مخلد که در او ماهی بی حدAز سر جهل مکن رد سر انکار چه خاری
همه خاموش به ظاهر همه قلاش و مقامرAهمه غایب همه حاضر همه صیاد و شکاری
همه ماهند نه ماهی همه کیخسرو و شاهی Aهمه چون یوسف چاهی ز تو اندر چه تاری
همه ذرات چو ذاالنون همه رقاص چو گردون Aهمه خاموش چو مریم همه در بانگ چو قاری
همه اجزای وجودت به تو گویند چه بودت Aکه همه گفت و شنودت نه ز مهر است و ز یاری
مثل نفس خزان است که در او باغ نهان است Aز درون باغ بخندد چو رسد جان بهاری
تو بر این شمع چه گردی چو از آن شهد بخوردی Aتو چو پروانه چه سوزی که ز نوری نه ز ناری

2822 تو فقیری تو فقیری تو فقیر ابن فقیری Aتو کبیری تو کبیری تو کبیر ابن کبیری

تو اصولی تو اصولی تو اصول ابن اصولی Aتو خبیری تو خبیری تو خبیر ابن خبیری
تو لطیفی تو لطیفی تو لطیف ابن لطیفی Aتو جهانی دو جهان را به یکی کاه نگیری
هله ای روح مصور هله ای بخت مکررAنه ز خاکی نه ز آبی نه از این چرخ اثیری
تو از آن شهر نهانی که بدان شهر کشانی Aنشوی غره به چیزی نه ز کس عذر پذیری
همگی آب حیاتی همگی قند و نباتی Aهمگی شکر و نجاتی نه خماری نه خمیری
به یکی کرم منکس بدهی دیبه و اطلس Aنکند بر تو زیان کس که شکوری و شکیری
به عدم درنگریدم عدد ذره بدیدم Aبه پر عشق تو پران برهیده ز زحیری
اگرت بیند آتش همگی آب شود خوش Aاگرت بیند منکر برهد او ز نکیری

2823 ز کجایی ز کجایی هله ای مجلس سامی Aنفسی در دل تنگی نفسی بر سر بامی

هله ای جان و جهانم مدد نور نهانم Aستن چرخ و زمینی هوس خاصی و عامی
عجب از خلوتیانی عجب از مجلس جانی Aعجب از ارمن و رومی عجب از خطه شامی
عجب آن چیست مشعشع رخت از نور مبرقع Aکه مه و مهر به پیشش کند از عشق غلامی
به گلستان جمالت چو رسد دیده عاشق Aبه سوی باغ چه آید مگر از غفلت و خامی
سیدی انت من این صاد حسناک ندامی Aنظر الحق تعالی لک فی البهجه حامی
قمر سار الینا حبه فرض علیناAسطع العشق لدینا طرد العشق منامی
شجر طاب جناه شجر الخلد فداه Aوجد القلب مناه و کلوا منه کرامی
سر خنبی که ببستی به کرم بازگشایی Aخرد هر دو جهان را بربایی به تمامی
بشنیدیم که دیکی ز پی خلق بپختی Aکه از او یابد اباها همگی ذوق طعامی
ز عدم هر چه برآید چو مصفا نظر آیدAبه دو صد دام درآید چو تواش دانه دامی
ز رخ یوسف خوبان همه زندان چو گلستان Aچو چنین باشد زندان تو چرا در غم وامی
هله خاموش مپرسش که کسی قرص قمر راAبنپرسد که چه نامی و کیی وز چه مقامی