دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

2803 ساقیا شد عقل ها هم خانه دیوانگی Aکرده مالامال خون پیمانه دیوانگی

صد هزاران خانه هستی به آتش درزده Aتشنگان مرد و زن مردانه دیوانگی
ما دوسر چون شانه ایم ایرا همی زیبد به عشق Aدر سر زنجیر زلفش شانه دیوانگی
در چنین شمعی نمی بینی که از سلطان عشق Aدم به دم در می رسد پروانه دیوانگی
پنبه در گوشند جان و دل ز افسانه دو کون Aتا شنیدند از خرد افسانه دیوانگی
کفش های آهنین جان پاره کرد اندر رهش Aچون در او آتش بزد جانانه دیوانگی
عقل آمد با کلید آتشین آن جا ولیک Aجز کلید او نبد دندانه دیوانگی
چونک عقل از شمس تبریزی به حیرت درفتادAتا شده یاران و ما دیوانه دیوانگی

2804 چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنی Aچون قضای آسمانی توبه ها را بشکنی

منگر اندر شور و بدمستی من ای نیک عهدAبنگر آخر در میی کاندر سرم می افکنی
اول از دست فراقت عاشقان را تی کنی Aوآنگه اندر پوستشان تا سر همه در زر کنی
مه رخا سیمرغ جانی منزل تو کوه قاف Aاز تو پرسیدن چه حاجت کز کدامین مسکنی
چون کلام تو شنید از بخت نفس ناطقه Aکرد صد اقرار بر خود بهر جهل و الکنی
چون ز غیر شمس تبریزی بریدی ای بدن Aدر حریر و در زر و در دیبه و در ادکنی

2805 ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره ای Aچون به اصل اصل خویش آید چنین هر پاره ای

هر طرف آید به دستش بی صراحی باده ای Aهر طرف آید به چشمش دلبری عیاره ای
دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو بردAجان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیاره ای
باده دزدید از لبان دلبر من یک صفت Aلاجرم در عشق آن لب جان شده میخواره ای
صبحدم بر راه دیری راهبم همراه شدAدیدمش هم درد خویش و دیدمش هم کاره ای
یک صراحی پیشم آورد آن حریف نیک خوAگشت جانم زان صراحی بیخودی خماره ای
در میان بیخودی تبریز شمس الدین نمودAاز پی بیچارگان سوی وصالش چاره ای