دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

2765 آن شمع چو شد طرب فزایی Aپروانه دلان به رقص آیی

چون جان برسد نه تن بجنبدAجان آمد از لحد برآیی
چون بانگ سماع در که افتادAای کوه گران کم از صدایی
کاین باد بهار می رساندAرقصانی شاخ را صلایی
در ذره کجا قرار ماندAخورشید به رقص در سمایی
هم آتش و دود گشته پیچان Aاز آتش روی جان فزایی
ماهی صنما ز روح بی جسم Aشوخی شکری یکی بلایی
گه کوته و گه دراز گشتیم Aبا سایه صورت همایی
هم بر لب دوست مست گشتیم Aنالان شده مست همچو نایی
بر باد سوار همچو کاهیم Aاندر جولان ز کهربایی
چون پشه ز خون خویش مستیم Aوز دیگ جگر دلا ابایی
اندر خلوت به هوی هویی Aدر جمعیت به های هایی
در صورت بنده کمینیم Aدر سر صفت یکی خدایی
این داد خدیو شمس تبریزAبی کبر ولیک کبریایی

2766 ای بی تو محال جان فزایی Aوی در دل و جان ما کجایی

گر نیم شبی زنان و گویان Aسرمست ز کوی ما درآیی
جان پیش کشیم و جان چه باشدAآخر نه تو جان جان مایی
در بام فلک درافتد آتش Aگر بر سر بام خود برآیی
با روی تو کیست قرص خورشیدAتا لاف زند ز روشنایی
هم چشمی و هم چراغ ما راAهم دفع بلا و هم بلایی
در دیده ناامید هر دم Aای دیده دل چه می نمایی
ای بلبل مست از فغانت Aمی آید بوی آشنایی
می نال که ناله مرهم آمدAبر زخم جراحت جدایی
تا کشف شود ز ناله توAچیزی ز حقیقت خدایی

2767 گر یار لطیف و باوفایی Aور از دل و جان از آن مایی

خواهم که در این میان درآیی Aای ماه بگو که کی برآیی
چون صورت جان لطیف کاری Aاز حلقه چرا تو برکناری
وز یارک خود دریغ داری Aای ماه بگو که کی برآیی
برخیز که ما و تو چو جانیم Aوز رازک همدگر بدانیم
آخر نه من و تو یارکانیم Aای ماه بگو که کی برآیی
دریاب که بر در خداییم Aآخر بنگر که ما کجاییم
تا رقص کنان ز در درآییم Aای ماه بگو که کی برآیی
ای جان و جهان چرا چنینی Aچون یارک خویش را نبینی
در گوشه روی ترش نشینی Aای ماه بگو که کی برآیی
چونی تو و آن دل لطیفت Aو آن صورت و قامت ظریفت
خواهم که شوم شبی حریفت Aای ماه بگو که کی برآیی
در جمله عالم الهی Aوز دامن ماه تا به ماهی
آن شد که تو گویی و بخواهی Aای ماه بگو که کی برآیی