دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

2741 ای آنک تو خواب ما ببستی Aرفتی و به گوشه ای نشستی

ای زنده کننده هر دلی راAآخر به جفا دلم شکستی
ای دل چو به دام او فتادی Aاز بند هزار دام رستی
رستی ز خمار هر دو عالم Aتا حشر ز دام دوست مستی
با پر بلی بلند می پرAچون محرم گلشن الستی
رو بر سر خم آسمان صاف Aتا درد بدی بدی به پستی
دولت همه سوی نیستی بودAمی جوید ابلهش ز هستی
گیرم که جمال دوست دیدی Aاز چشم ویش ندیده استی
ای یوسف عشق رو نمودی Aدست دو هزار مست خستی
خامش که ز بحر بی نصیبی Aتا بسته نقش های شستی

2742 ای آنک تو خواب ما ببستی Aرفتی و به گوشه ای نشستی

اندر دلم آمدی چو ماهی Aچون دل به تو بنگرید جستی
چون گلشن نیستی نمودی Aچون صبر کنیم ما به هستی
چون باشد در خمار هجران Aآن روح که یافت وصل و مستی
آن خانه چگونه خانه ماندAکز هجر ستون او شکستی
پنداشتی ای دماغ سرمست Aکز رنج خمار بازرستی
در عشق وصال هست و هجران Aدر راه بلندی است و پستی
از یک جهت ار چه حق شناسی Aاز ده جهت آب و گل پرستی
بسیار ره است تا به جایی Aکاندر سوداش طمع بستی

2743 رو رو که از این جهان گذشتی Aوز محنت و امتحان گذشتی

ای نقش شدی به سوی نقاش Aوی جان سوی جان جان گذشتی
بر خور هله از درخت ایمان Aکز منزل بی امان گذشتی
در آب حیات رو چو ماهی Aکز غربت خاکدان گذشتی
از برج به برج رو چو خورشیدAکز انجم آسمان گذشتی
زان کان که بیامدی شدی بازAزین خانه و زین دکان گذشتی
بنما ز کدام راه رفتی Aالحق ز ره نهان گذشتی
بر بام جهان طواف کردی Aچون آب ز ناودان گذشتی
خاموش کنون که در خموشی Aاز جمله خامشان گذشتی