دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

ایا ملتقی العیش کم تبعدی - و یا فرقة الحسب کم تعتدی

لیالی الفراق! فکم ذاالجوی؟! - ربی الوصل! ما حان ان تهتدی؟!
و نشرب من عذب لقیاکم - و من حلو رویاکم نعتدی
فذاک الوصال، بما نشتری - و قلب المعنی بما نفتدی
لباسا من الطیف کی نکتسی - رداء من القرب کی نرتدی
فحب الذی نرتجی دیننا - به اختتام به نبتدی
ایا بعد مولای ، ما تقرب؟ - ایا جمرة القلب، ما تبردی؟
ایا خفق قلبی اما تسکن؟ - و یا دمعة العین ما ترکدی؟
ایا حزن قلبی اما تنجلی؟ - ایا جفنتی قط ترقدی؟
نعم نور خدیه شمس الضحی - نعم مثل حسناه ما یوجد
نعم نار شوقی یکفی الوری - ایا واقد النار لا توقد
فکم تبکی یا عین من صدهم؟ - اما تخش یا عین ان ترمد
فان ترمدی کیف یوم اللقا - تری سیدا مفخرالسودد
یقول دع ارمد فیوم اللقا - اکحل من حسنه الاثمد
لاقسمت حقا لمن لم یلد - تفرد باالمجد لم یولد
ابحت الفواد لبلواکم - و ان کان حردا علی اردد
ایا سیدا شمس دین العلا - فدیت لتبریزی المسعد

یا ولی نعمتی و سلطانی - سابق الحسن ما له ثانی

انت بحر تحیط بالدنیا - مدمن جوهر و مرجان
کان بنیان عبد کم خربا - رمنی هو و شید ارکانی
کیف هذاالجفا و انت وفا؟ - کیف اردیتنی بنسیان
حیة البین کلما هاجت - لسعت مثل لسع ثعبان
ظل خدی مزعفرا کدرا - سال دمعی کمایع آن
ارع قلبا هواک ساکنه - لیس لی غیر عطفکم بانی
شمتت فی الشجون اعدائی - کم تباکوا علی اخوانی
یا محیطا بروحه الدنیا - انت بالروح حاضر دانی

یا ملک المغرب والمشرق - مثلک فی االعالم یخلق

باده ده ای ساقی هر متقی - باده ی شاهنشهی راوقی
جان سخن بخش که از تف او - گردد هر گنگ خرف منطقی
بر در حیرت، بکش اندیشه را - حاکم ارواح و شه مطلقی
جنت حسنت جو تجلی کند - باغ شود دورخ بر هر شقی
چون بگریزی نرسد در تو کس - ور بگریزیم ز تو، سابقی
ظلمت و نور از تو تحیر درند - تا تو حقی یا که تو نور حقی
گشت شب و روز کنون غرق نور - نیست مهت مغربی و مشرقی
لابه کنی، باده دهی رایگان - ساقی دریا صفت مشفقی
مرده همی باید و قلب سلیم - زیرکی از خواجه بود احمقی
فکرت اگر راحت جانها بدی - باده نجستی خرد و موسقی
فرد چرایی تو ز من؟! اگر منی - از چه تو عذرایی اگر وامقی؟!
غنچه صفت چشم ببستی ز گل - رو، بهمان خار کشی لایقی
خار کشانند همه، گر شهند - جز که تو بر گلشن جان عاشقی
خامش باش و بنگر فتح باب - چند پی هر سخن مغلقی؟!