دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

یا ویح نفسنا بفوات الفضائل - یا ویل روحنا بفسادالوسائل

قد حن واشتکی فلذا الصخر بکیا - علی علی هجران فخرالقبایل
لو ان فراقی حمل الطور والصفا - زمانا یسیرا هدمت بالزلازل
لو ان شرارا من هوانا تبلجت - علی ظاهری احرقت کل العواذل
لو ان قلیلا من جمالک اثرت - علی البر لم توحش فلا بالقوافل
بحق وصال نورالقلب فضله - بنور نای عن درکه کل فاضل
و حرمه ی اسرار جرت و لطایف - کنیت بها سرا و لست بقایل
و جودک و النعماء ما لم تسمه - لسانی و قلبی عنه لیس بزائل
تجود بوصل مشرق باهر نری - به جملة حاجاتنا و المسائل
فانی لا اسطاع زورة زایر - بجفنین مقروحین در الهوامل
ارید ترابا من تراب فنائه - مدبر نورالعین منی و کاحل
اکل ثری تبریز مثل ترابه - فلا کان جسم قال روحی ممائلی
فلا زال شمس الدین مولا و سیدا - و ذو منة فی ذمتی و هو کافلی

یا ملک المحشر، ترحم لا ترتشی - کل سقیط ردی ترحمه تنعش

تحبس ارواحنا فی صورت صورت - فی ورق مدرک جل عن المنقش
نورک شعشاعه یخرق حجب الدجی - تمنعها غیرة عن بصر الاعمش
ض آء فضاء الفلا عن درک ادراکه - تدرجه راقة فی نظر الا خفش
قارب معراجنا، فارق الی المرتقی - حان رحیل السری فانا عن المفرش
وارکب خیل السخا، فهو حسان النهی - وادرس لوح الوفا وافهم ما یرقش

قلت له مصیحا یا ملک المشرق - اقسم بالخالق مثلک لم یخلق

قدرک لایعرف وعدک لا یخلف - نائلک الاشرف بالک لم یغلق
جسمی کالخردله احرقه ذاالوله - خلد فی الزلزله من یک لم یخفق
صرت انا لا انا غیرک عندی فنا - ضدک یا ذاالغنا مختدع احمق
هیج کس ای جان من، جان سخن دان من - نور رخ شد ندید، تا نکند بیدقی