دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

این طریق دارهم یا سندی و سیدی - اهد الی وصالهم، ذبت من التباعد

ای که به قصد نیمشب بسته نقاب آمدی - آن همه حسن و نیکوی نست مناسب بدی
یافاتی فدیتکم فی امل اتیتکم - قد قطعت وسایلی حیلة قول حاسد
جان شهان و حاجبان! چشم و چراغ طالبان - بی تو ز جان و جا شدم، تو ز برم کجا شدی؟
یا ملک الا یا من، یا شرف الاماکن - جاتک کی تعیذنی، سطوة کل معتدی
یار سرور و دولتم، خواجه ی هر سعادتم - لیک تو با همه جفا خوشتر ازین همه بدی
رحمتکم محیطة، رافتکم بسیطة - سادتنا، تقبلو توبة کل عابد
مست میی نمی شوم، جز ز شراب اولین - ده قدحی، چه کم شود از خم فضل ایزدی؟
طلعتکم بدورنا، بهجتنا و نورنا - ظل خیال طیفکم دولة کل ماجد
ای دل خسته هان و هان، تا نرمی ز سرخوشان - پا نکشی ز عاشقان، ورنه جهود و مرتدی
قبلتنا خیالهم لذتنا دلالهم - یا سندی، جمالهم فتنة کل زاهد
قدر وصالشان بدان یاد کن، آنک پیش ازین - همچو زنان تعزیت بر سر و رو همی زدی
خادعنی و غرنی، هیجنی و جرنی - نور هلال وصلکم من افق مشید
ای دل مست جست وجو، صورت عشق را بگو - بر دو جهان خروج کن، هرچه کنی مویدی

لا قی الفراش نارا کن هکذا حبیبی - فی النار قد تواری کن هکذا حبیبی

ذاق القراش ذوقا والشمع ذاب شوقا - والدمع منه سارا کن هکذا حبیبی
فی العشق مذرجعتا باللیل ما هجعنا - فی مجلس السکاری کن هکذا حبیبی
العاشقون قاموا، ذااللیل لاتناموا - لا تنفروا فرارا کن هکذا حبیبی
الوصل سال سیلا مجنون صار لیلی - لیل غدا نهارا کن هکذا حبیبی
الشمس فی ضحاها و القلب قد یراها - والعقل فیه حارا کن هکذا حبیبی
من الکلیم دلا و لرب قد تجلی - انی آنست نارا کن هکذا حبیبی

الا حریم لیلی، علیکم سلامی - ادرتم علینا صفیة المدام

فذا ربیع وصل و نوبة التلاقی - و نعمة احاطت جمیعة الانام
تداولوا کوسا واسکروا روسا - کذا بکون خقا ولیمة الکرام
فوصلکم مدید صلوا بلا انقطاع - و نزلکم مزید کلوا بلا غرام
فلا یهیم قلبی بظلمة اللیالی - ولا تعام عینی علت عن المنام