دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

نسیم الصبح جد بالابتشار - و بشر حین یاتی بانتشار

واتحفنی لباس الجد منه - فانی من لباس الجد عاری
فقد احرقت فی صد و بعد - بنار لا تسلنی ای نار
اما تصغی الی قلب حریق - ینادی، یا حذاری، یا حذاری
و مما خان بی دهر قتول - و ما قدحان لی ادراک ثاری
اذا ما فیک افنی فیک احیی - اذا ما انت جاری، انت جاری
ظللت کیونس فی بطن حوت - فمذ صح الهوی کسروا فقاری
الا یا صاح انظر فی خدودی - تری او صافه ان کنت قاری

الا یا مالکا رق الزمان - الا یا ناسخا، حسن الغوانی

الا من لطفه ماء زلال - و مافی الکون ظرف کالاوانی
سجود کل اوج او حضیض - بشمس الدین سلطان المعانی
الا تبریز بشراک دواما - و صار ساجدیک المشرقان
ظل الله تبریزا بظل - تضعضع من تصوره جنانی
تعالی عن مدیحی، قد تعالی - ولکن لیس صبر فی لسانی

املا قدح البقا ندیمی! - من خمرة دنک القدیم

صحیح المی و داو سقمی - من غمزة لحظک السقیم
للعشق ظعنت یا مقیما - والظاعن طالب المقیم
قد قیل بمن یراک یوما - بشراک بغیهة النعیم
لایدرک عادلی بعقل - فوارة عشقی القدیم
قدامک روضة المعالی - ایاک سعاد! ان تقیمی
هل اغد سعاد ذات یوم - سکران بذلک الحریم
تبریز و شمس و دین مولی - ذوالبهجة والید الکریم