دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

اتاک الصوم فی حلل السعود - فدم واسلم علی رغم الحسود

وصم وافطر و عید فی نعیم - لک العمر الموبد بالخلود
فلا زالت تزف لک التهانی - مهناة من الملک الودود
فشکرا ثم شکرا ثم شکرا - لاوراد العطا خیرالورود
و سقیا ثم سقیا ثم سقیا - لجود بعد جود بعد جود
و کاسا قد سقیناه دهاثا - یری رقراقها تحت الجلود
ینابیع جرت شرقا و غربا - کانهارالجنان بلا رکود
و نیران الشباب موقدات - بسعد لا یخاف من الخمود
براح الروح روحی! قرعینا - و یا نفسی دعاک الجد عودی
و ارض الله واسعة فسیح - الی رب روف بالوفود
ینادی ربنا، عودوا الینا - اجبیونا و اوفوا بالعقود
ازهدا فی ملاقاتی و عندی - وجود، فی وجود فی وجود
ولم یخسر طلوب فی فنائی - ولم یمکن خلاف فی وعودی
خمش کردم که هر ناگفته ی را - بدیدم من که دیدی و شنودی

نسیم الصبح جد بالابتشار - و بشر حین یاتی بانتشار

واتحفنی لباس الجد منه - فانی من لباس الجد عاری
فقد احرقت فی صد و بعد - بنار لا تسلنی ای نار
اما تصغی الی قلب حریق - ینادی، یا حذاری، یا حذاری
و مما خان بی دهر قتول - و ما قدحان لی ادراک ثاری
اذا ما فیک افنی فیک احیی - اذا ما انت جاری، انت جاری
ظللت کیونس فی بطن حوت - فمذ صح الهوی کسروا فقاری
الا یا صاح انظر فی خدودی - تری او صافه ان کنت قاری

الا یا مالکا رق الزمان - الا یا ناسخا، حسن الغوانی

الا من لطفه ماء زلال - و مافی الکون ظرف کالاوانی
سجود کل اوج او حضیض - بشمس الدین سلطان المعانی
الا تبریز بشراک دواما - و صار ساجدیک المشرقان
ظل الله تبریزا بظل - تضعضع من تصوره جنانی
تعالی عن مدیحی، قد تعالی - ولکن لیس صبر فی لسانی