دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

قد اسکرنی ربی من قهوة مد راری - واستغرقنی الساقی من نائله الجاری

یا قهوة اجلالی، یا دافع بلبالی - ما جات هنا الا کی تکشف اسراری
قد کلفنی عشقی، الصبوة لا تشفی - اصعدت به عمری، ادرکت به ثاری
سقیا لک یا ساقی، من نائلک الباقی - لا تسر الی صدری، انی لک یا ساری
فزنا بمطایاکم جدنا بعطایاکم - من اسعد یلقاکم لا یلدغه ضاری
ذاالحال حوالینا و انشق به عینا - لا زال لنا زینا من حلة انواری
یا سمعی و یا شمعی یا سکری و یا شکری - یا راحی و یا روحی من غیرک اغیاری

نسیت الیوم من عشقی صلاتی - فلا ادری عشائی من غداتی

فوجهک سیدی! شمسی و بدری - و نثری منک یاقوت الزکاة
نداک سکرة الارواح طرا - و فی لقیاک طاع ء کل ناتی
لقد نهج الهوی منهاج کبد - فضاعت فی مناهجه ثباتی
و ادنی ما لقینا فی هواه - حیوة فی حیوة فی حیات
تشبثنا باذیال کرام -باید تایبات آیبات
فما اغنی التشبث للسکاری - و ما النتفعوا ب آیات النجاة
و انی الاستقامة والتوقی - لقلب بعد شرب المنکرات؟!

اتاک الصوم فی حلل السعود - فدم واسلم علی رغم الحسود

وصم وافطر و عید فی نعیم - لک العمر الموبد بالخلود
فلا زالت تزف لک التهانی - مهناة من الملک الودود
فشکرا ثم شکرا ثم شکرا - لاوراد العطا خیرالورود
و سقیا ثم سقیا ثم سقیا - لجود بعد جود بعد جود
و کاسا قد سقیناه دهاثا - یری رقراقها تحت الجلود
ینابیع جرت شرقا و غربا - کانهارالجنان بلا رکود
و نیران الشباب موقدات - بسعد لا یخاف من الخمود
براح الروح روحی! قرعینا - و یا نفسی دعاک الجد عودی
و ارض الله واسعة فسیح - الی رب روف بالوفود
ینادی ربنا، عودوا الینا - اجبیونا و اوفوا بالعقود
ازهدا فی ملاقاتی و عندی - وجود، فی وجود فی وجود
ولم یخسر طلوب فی فنائی - ولم یمکن خلاف فی وعودی
خمش کردم که هر ناگفته ی را - بدیدم من که دیدی و شنودی