دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

سیدی ایم هو کی، خذیدی ایم هو کی - ارنی وجهک ساعة، نقتدی ایم هو کی

من ردا اکرامکم، نرتدی ایم هو کی - فی سناسیمائکم نهتدی، ایم هو کی
خوش بود از جام تو، بیخودی ایم هو کی - در صبوح از نقل تو، نغتدی ایم هو کی
همچو مه در شهرها، شاهدی ایم هو کی - از همه بیندت، مقتدی ایم هو کی
حاضر و آواره را، مسندی ایم هو کی - کعبه وار آفاق را، مسجدی ایم هو کی
برد عشقت از دلم، زاهدی ایم هو کی - اسکتوا ذاک الخیال، قایدی ایم هو کی

الام طماعیة العاذل - ولا رای فی الحب للعاقل

برادر، مرا در چنین بی دلی - ملامت رها کن، اگر عاقلی
یراد من الطبع نسیانکم - و یا بی الطباع علی الناقل
تو عاقل ازانی که عاشق نه ی - ترا قبله عشقست اگر مقبلی
و انی لا عشق، من عشقکم - نحولی و کل فتی ناحل
به صورت فریبی مرا روز و شب - ز جان برنخیزی که بس کاهلی
و لوزلتم، ثم لم ابککم - بکیت علی حبی الزائل
منم مرغ آبی، توی مرغ خاک - ازین منزلم من، تو زان منزلی
اینکر خدی دموعی و قد - جری منه فی مسلک سابل؟
لکم دینکم خوان، ولی دین برو - وگر نی بوصل آ، اگر واصلی
اول دمع جری فوقه؟ - و اول حزن علی راحل؟
بر آفتابست مه در کمی - ازو دور ماند گه کاملی
وهبت السلو لمن لا منی - و بت من العشق فی شاغل
چو جان ولی شد قرین قمر - ببارد چو باران بلا، بر ولی
ولو کنت فی اسر غیرالهوی - ضمنت ضمان الی وائل
فلا استغیث الی ناصر - ولا اتضعضع من خاذل
ازین در برد جمله عالم مراد - برین در بمیرم، چو تو سایلی
کان الجفون علی مقلتی - ثیاب شققن علی ثاکل
برین در چو دری درون صدف - چو دوری، چو ریمی، که در دملی

هذا طبیبی، عند الدوآء - هذا حبیبی، عند الولاء

هذا لباسی، هذا کناسی - هذا شرابی، هذا غذایی
هذا انیسی، عندالفراق - هذا خلاصی، عند البلاء
قالوا تسلی، حاشا و کلا - قلبی مقیم، وسط الوف آء
این کان احمد، قلبی تعمد - روحی فداه، عند الفن آء
ان کان شاکی، یبغی هلاکی - سمعا و طاعه ذا مشتهایی
هذا سلحدار، لایدخل الدار - الا بدینار، عند الاب آء
مونی حیاتی، حصدی نباتی - حبسی نجاتی، مقتی بقایی
یا من یلمنی، مالک و مالی - صبری محال فی الاتق آء
روحی مصیب، قلبی مصاف - صبری مذاب، فی حرنایی
انا نسینا، ما قد لقینا - لما راینا، بدر الضی آء
یا ذوفنونی، ابصر جنونی - فوق الظنون، خرق الحیاء
امروز دلبر یکبار دیگر - آمد که گیرد مرغ هوایی
گر او پذیرد، ده ده بگیرد - لیکن بخیلست، در رخ نمایی
بر گرد دلبر، پانصد کبوتر - پر می فشانند، بهر گوایی
ای نیم مرده، پران شو اینجا - کاینجا نماند، بی اشتهایی
مستان کم زن، رستند از تن - دزدم گلیمی، من از کسایی