دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

بار منست او بچه نغزی، خواجه اگرچه همه مغزی - چون گذری بر سر کویش، پای نکونه که نلغزی

حدثنی صاحب قلبی، طهرلی جلدة کلبی - اضحکنی نور فوادی، اسکرنی شربة ربی
وز در بسته چو برنجی، شیوه کنی زود بقنجی؟! - شیوه مکن، قنج رها کن، پست کن آن سر، که بگنجی
طاب لحبی حرکاتی، صار خساری برکاتی - انت حیاتی و تعدی، طال حیاتی بحیاتی
جان دل تو، دل جانی، قبله ی نظاره کنانی - چونک شود خیره نظرشان، از ره دلشان بکشانی
عمرک یا عمر و تولی، زادک یا زید تجلی - کم تنم اللیل؟! تنبه! قد ظهرالصبح، تجلی
خانه ی دل را دو دری کن، جانب جان راه بری کن - طالب دریای حیاتی، سنگ دلا، رو گهری کن
یا سندی انت جمالی ، انت دلیلی ودلالی - کیف تجوز و ترجی، تعرض عنی لملالی
جان و روان خیز روان کن، با شه شاهان سیران کن - هیچ بطی جوید کشتی؟! جان شده ی ترک مکان کن
قد طلع البدر علینا، قد وصل الوصل الینا - یا فاتی وافق بدر فیه نذرنا والینا
ای طربستان، چه لطیفی؟! ای سرمستان چه ظریفی؟! - ده بخوری تو بدهی یک، کی بود این شرط حریفی؟!
کل مساء و صباح یسکرناالعشق براح - قد یاس المحزن منا، التحق الحزن بصاح
بس کن گفتار رها کن، باز شهی قصد هوا کن - باز رو ای باز بدان شه، با شه خود عهد و وفا کن
بسکم الهجر فعودوا، فی طلب الوصل سعود - امتنع الوصل بشح، اجتنبواالشح، وجودوا

سیدی ایم هو کی، خذیدی ایم هو کی - ارنی وجهک ساعة، نقتدی ایم هو کی

من ردا اکرامکم، نرتدی ایم هو کی - فی سناسیمائکم نهتدی، ایم هو کی
خوش بود از جام تو، بیخودی ایم هو کی - در صبوح از نقل تو، نغتدی ایم هو کی
همچو مه در شهرها، شاهدی ایم هو کی - از همه بیندت، مقتدی ایم هو کی
حاضر و آواره را، مسندی ایم هو کی - کعبه وار آفاق را، مسجدی ایم هو کی
برد عشقت از دلم، زاهدی ایم هو کی - اسکتوا ذاک الخیال، قایدی ایم هو کی

الام طماعیة العاذل - ولا رای فی الحب للعاقل

برادر، مرا در چنین بی دلی - ملامت رها کن، اگر عاقلی
یراد من الطبع نسیانکم - و یا بی الطباع علی الناقل
تو عاقل ازانی که عاشق نه ی - ترا قبله عشقست اگر مقبلی
و انی لا عشق، من عشقکم - نحولی و کل فتی ناحل
به صورت فریبی مرا روز و شب - ز جان برنخیزی که بس کاهلی
و لوزلتم، ثم لم ابککم - بکیت علی حبی الزائل
منم مرغ آبی، توی مرغ خاک - ازین منزلم من، تو زان منزلی
اینکر خدی دموعی و قد - جری منه فی مسلک سابل؟
لکم دینکم خوان، ولی دین برو - وگر نی بوصل آ، اگر واصلی
اول دمع جری فوقه؟ - و اول حزن علی راحل؟
بر آفتابست مه در کمی - ازو دور ماند گه کاملی
وهبت السلو لمن لا منی - و بت من العشق فی شاغل
چو جان ولی شد قرین قمر - ببارد چو باران بلا، بر ولی
ولو کنت فی اسر غیرالهوی - ضمنت ضمان الی وائل
فلا استغیث الی ناصر - ولا اتضعضع من خاذل
ازین در برد جمله عالم مراد - برین در بمیرم، چو تو سایلی
کان الجفون علی مقلتی - ثیاب شققن علی ثاکل
برین در چو دری درون صدف - چو دوری، چو ریمی، که در دملی