دیوان شمس تبریزی «غزلیات»

نویسنده : مولانا جلال الدین محمد بلخی

مست و خوشی باده کجا خورده ی؟ - این مه نو چیست که آورده ای؟

ساغر شاهانه گرفتی به کف - گلشکر نادره پرورده ای
پرده ی ناموس کی خواهی درید؟ - ک آفت عقل و ادب و پرده ای
می شکفد از نظرت باغ دل - ای که بهار دل افسرده ای
آتش در ملک سلیمان زدی - ای که تو موری بنیازرده ای
در سفر ای شاه سبک روح من - زیر قدم چشم و دل اسپرده ای
دارد خوبی و کشی بی شمار - روی کسی کش بک اشمرده ای
بنده کن هر دل آزاده ی - زنده کن هر بدن مرده ای
می کندت لابه و دریوزه جان - جان ببر آنجا که دلم برده ای
جان دو صد قرن در انگشت تست - چونت بگویم؟! که توده مرده ای
بس کن تا مطرب و ساقی شود - آنکه می از باغ وی افشرده ای

جان و جهان! دوش کجا بوده ای - نی غلطم، در دل ما بوده ای

دوش ز هجر تو جفا دیده ام - ای که تو سلطان وفا بوده ای
آه که من دوش چه سان بوده ام ! - آه که تو دوش کرا بوده ای!
رشک برم کاش قبا بودمی - چونک در آغوش قبا بوده ای
زهره ندارم که بگویم ترا - بی من بیچاره چرا بوده ای؟!
یار سبک روح! به وقت گریز - تیزتر از باد صبا بوده ای
بی تو مرا رنج و بلا بند کرد - باش که تو بنده بلا بوده ای
رنگ رخ خوب تو آخر گواست - در حرم لطف خدا بوده ای
رنگ تو داری، که زرنگ جهان - پاکی، و همرنگ بقا بوده ای
آینه ای رنگ تو عکس کسیست - تو ز همه رنگ جدا بوده ای

ای دل سرمست، کجا می پری؟ - بزم تو کو؟ باده کجا می خوری؟

مایه ی هر نقش و ترا نقش نی - دایه ی هر جان و تو از جان بری
صد مثل و نام و لقب گفتمت - برتری از نام و صلقب، برتری
چونک ترا در دو جهان خانه نیست - هر نفسی رخت کجا می بری؟
نقد ترا بردم من پیش عقل - گفتم: قیمت کنش ای جوهری
صیر فی نقد معانی توی - سرمه کش دیده ی هر ناظری
گفت: چه دانم ببرش پیش عشق - عشق بود نقد ترا مشتری
چون به سر کوچه ی عشق آمدیم - دل بشد و من بشدم بر سری
چونک ز مستی کژ و مژ می روم - کاش که من بر ره هموارمی
یا مثل لاله رخان خوشش - معتزلی بر سر کهسارمی
بس! که گرین بانگ دهل نیستی - همچو خیالات در اسرارمی