گفتار فلسفی (جوان از نظر عقل و احساسات - جلد 1)

نویسنده : محمد تقی فلسفی

مقدمه

به نام خدا
کتابی که اکنون به عنوان گفتار فلسفی درباره جوان از نظر عقل و احساسات تقدیم خوانندگان عزیز می شود شامل قسمتی از سخنرانیهای خطیب نامی معاصر و دانشمند معظم جناب آقای محمد تقی فلسفی واعظ مشهور می باشد که در دو مجلد تنظیم شده است. بخش اول آن، که کتاب حاضر است، مشتمل بر پانزده فصل می باشد.
کسانی که به بیانات شیوا و رسای معظم له آشنائی دارند می دانند که این گوینده توانا مطالب علمی و مشکل را با بیانی ساده و نافذ و قابل فهم عموم ایراد نموده و هر کس به فراخور ذوق خود از هر طبقه و مرتبه ای که باشد از آن استفاده می کند.
آموزش، پرورش و تربیت جوان، که موضوع بحث این کتاب است از مسائل مهم و مورد توجه روانشناسان و مربیان تعلیم و تربیت می باشد و درباره آن کتابهای بیشماری نوشته اند. اسلام نیز به این امر توجه کامل داشته و در قرآن کریم و احادیث، پیرامون معاد مطالب بسیاری به مسلمین گفته شده است.
در گفتارهای این کتاب، معظم له، درباره مسایل مربوط به تمایلات، احساسات و عقل جوانان بحث می نماید و با استفاده از نظریه های آنان و انتقاد از بعضی از مکاتب، حقایق نهفته را آشکار و برتری اسلام را از لحاظ علمی روشن می نماید.
در این گفتارها از آیات و احادیث مربوطه با اسلوب تازه ای ضمن بحثهای متنوع استفاده شده و نیز مقالات علمی و نظریه های دانشمندان غرب به مناسبت عیناً نقل گردیده است.
دفتر نشر فرهنگ اسلامی، پس از کسب موافقت معظم له، به منظور آشنایی بیشتر عموم مردم با مبانی اسلام، با تأییدات خداوند متعال تصمیم به چاپ مجموعه آثار ایشان گرفت تا پس از چاپ، با بهای مناسب در اختیار علاقه مندان قرار گیرد.
پاییز 1377
دفتر نشر فرهنگ اسلامی

ارزش جوانی

قال الله العظیم فی کتابه:
... الله الذی خلقکم من ضعف ثم جعل من بعد ضعف قوة ثم جعل من بعد قوة ضعفاً و شیبة یخلق ما یشاء و هو العلیم القدیر(1)
مجموع فراز و نشیب دوران زندگی بشر در سه مرحله خلاصه می شود. کودکی، جوانی، پیری.

مراحل زندگی

جوانی منزل قوت و نیرومندی ایام زندگی است که از دو طرف محفوف به ضعف و ناتوانی است. از طرفی ضعف ایام کودکی و از طرف دیگر ناتوانی دوران پیری.
بشر در پیمودن راه زندگی و طی کردن پستی ها و بلندی های آن، مانند کوه نوری است که یک روز دامنه فراز را می پیماید تا خود را به مرتفع ترین قله کوه برساند، و روز دیگر از دامنه نشیب عبور می کند تا به آخرین نقطه نزولی برسد.
موقع پیمودن دامنه فراز، هر روزی که بر وی می گذرد، چشم اندازش وسیع تر می گردد، و نقاط تماشایی را بیشتر می بیند. وقتی که به قله کوه قدم می گذارد، به همه جا مسلط می شود، و عالی ترین مناظر را مشاهده می کند.
برعکس، موقع پیمودن راه نشیب، هر روزی که بر او می گذرد، چشم اندازش محدودتر می شود و نقاط تماشایی، یکی پس از دیگری، پنهان می گردند تا به کلی همه مناظر زیبا از نظرش غایب شوند.