گفتار فلسفی (جوان از نظر عقل و احساسات - جلد2)

نویسنده : محمد تقی فلسفی

جوان و احراز شخصیّت

ان الذین آمنوا و عملوا الصالحات سیجعل لهم الرحمن ودا.(1)
قال الله العظیم فی کتابه:

جوان و محیط اجتماعی

زندگی اجتماعی فرزندان بشر با سپری شدن دوران بلوغ و فرا رسیدن ایام شباب آغاز می شود، و جوانان به محیط وسیع جامعه قدم می گذارند. ضرورت زندگی ایجاب می کند که جوان با طبقات مختلف مردم بیامیزد و مانند چرخ گردنده ای با گردش چرخ های گوناگون اجتماعی بگردد، مسئولیتی را به عهده بگیرد و برای جامعه کار کند، جامعه نیز او را به نام یک فرد مفید و فعال بشناسد و عضو زنده ای در پیکر اجتماعش بداند. نیل به این هدف بزرگ و اساسی، مستلزم احراز شخصیّت و به دست آوردن صفات پسندیده و متناسب برای سازگاری با اجتماع است.

اثبات شخصیّت

جوانانی که از نظر طبیعی سالم و موزون آفریده شده اند، و از نظر تربیتی نیز در پرتو مراقبت های والدین و مربیان لایق خود، با صفات حمیده و سجایای اخلاقی پرورش یافته اند، به آسانی خود را با جامعه تطبیق می دهند و خیلی زود به اثبات شخصیّت و حسن سازگاری با محیط موفق می شوند.
بر عکس جوانانی که از نظر طبیعی در افکار یا اندامشان نقایص و عیوبی وجود دارد یا در محیط خانواده و اجتماع، بد تربیت شده و از والدین و مربیان خویش صفات ناپسندی را فرا گرفته اند، در اثبات شخصیّت و سازش های اجتماعی با مشکلات گوناگونی رو به رو هستند. بعضی از آن ها با دشواری و زحمت، تا اندازه ای خود را با جامعه منطبق می کنند و بعضی تا پایان عمر از هماهنگی اجتماعی محروم اند و هرگز به توافق با محیط زندگی موفق نمی شوند.