امیرمؤمنان علی (علیه السلام) از دیدگاه شخصیت های برجسته

نویسنده : سید حجت موسوی خوئی

فدای خاک پای علی (علیه السلام)

انا و جمیع من فوق التراب - فداء تراب نعل ابی تراب
جان من و همه مردم روی زمین فدای غبار کفش علی باد(189).
صاحب بن عباد

ذکر علی (علیه السلام) عبادت است

سخن گفتن درباره امام علی (علیه السلام) از نظر قرب معنوی کمتر از ایستادن در محراب عبادت نیست(190)
کابریل دانگیری نویسنده مشهور فرانسوی

خشنودی علی (علیه السلام)

علی (علیه السلام) از خود خشنود نمی بود، مگر وقتی که حق جامعه و مردم را ادا کرده باشد، یعنی نماز را برای مردم به پا داشته باشد، و با رفتار و گفتار مردم را تعلیم داده، و شبانگاه شام فقیران را داده باشد و محتاجان را از سوال بی نیاز کرده باشد.
پس از این تکالیف، شب هنگام با خدای خویش به خلوت می پرداخت، نماز می خواند و بر سر پا عبادت می کرد. پس از اندکی خواب، سحرگاهان باز به سوی مسجد روانه می شد و مردم را به نماز دعوت می کرد.
علی، حتی برای یک لحظه هم در همه شبانه روز، خدا را فراموش نمی کرد. خدا را به یاد داشت، چه در تنهایی و هنگامی که با خود بود و چه هنگامی که در دل توده جای داشت و به تدبیر امور اجتماعی می پرداخت. او بسیار بسیار مردم را وا می داشت تا امور دینشان را از او بپرسند.
علی (علیه السلام)، مردم را با سیره و رفتار خود موعظه می کرد. آری، او هم امام مردم بود و هم معلم آنان(191)...