امیرمؤمنان علی (علیه السلام) از دیدگاه شخصیت های برجسته

نویسنده : سید حجت موسوی خوئی

علی (علیه السلام) و ساده زیستی

علی (علیه السلام) در نخستین روزی که پای در محیط اجتماع گذاشت، زندگی بسیار ساده ای داشت در زمان حیات پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و پس از رحلت و حتی در ایام خلافت پر عظمت خود درزی فقرا و با افتاده ترین وضعی زندگی می کرد؛ در خوراک، پوشاک و مسکن از بی بضاعت ترین افراد امتیازی نداشت و می فرمود: زمامدار یک جامعه باید طوری زندگی کند که مایه تسلی افراد نیازمند و پریشان حال باشد، نه موجب حسرت و دلشکستگی آنان. روزی که شهید شد با آن فرمانروای سراسر کشور اسلامی بود فقط هفتصد درهم داشت که می خواست برای خانه خود خدمتکاری تهیه کند.

علی (علیه السلام) و کارگری

علی (علیه السلام) برای رفع نیازمندی های زندگی کار می کرد و به ویژه به فلاحت علاقه داشت و به درختکاری و استخراج قنوات می پرداخت، ولی هر چه از این راه به دست می آورد یا از غنائم فراوان جنگی عایدش می شد میان فقرا قسمت می کرد و املاکی را که آباد می کرد وقف می نمود، یا فروخته، پول آن را به نیازمندان می رسانید. در ایام خلافت خود یک سال دستور داد که عواید اوقاف وی را اول پیش خودش بیاورند بعد به مصرف برسانند وقتی که عواید نامبرده جمع می شد 24000 دینار طلا بود.

مظهر شجاعت و جوانمردی

علی (علیه السلام) در آن همه جنگ ها که شرکت نمود با حریفی رو به رو نشد، مگر این که او را از پای در آورد و هرگز به دشمنی پشت نکرد و می فرمود: اگر همه عرب به مخالفت و جنگ من برخیزند، خود را نبازم و باکی ندارم.
علی (علیه السلام) با چنین شجاعت و دلاوری که تاریخ شجاعان جهان رقیب و قرینی بر آن یاد نکرده است بی اندازه مهربان و با عطوفت و جوانمرد و با فتوت بود. در جنگ ها زنان و کودکان و ناتوان را نمی کشت، و اسیر نمی گرفت، و فراریان را تعقیب نمی کرد. در جنگ صفین لشکریان معاویه سبقت گرفته شریعه فرات را اشغال کردند و آب را به روی لشکریان آن حضرت بستند. آن حضرت با جنگ خونینی شریعه را گرفت پس از آن امر کرد راه آب را به روی دشمن باز کنند.