هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

996- مفسر قرآن

غزالی نقل می کند که امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: اگر خداوند و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم مرا اذن و اجازه دهند به اندازه بار چهل شتر الف سوره فاتح الکتاب را شرح می نمایم. سپس می گوید: و هذه الکثرة ص السعة و الافتتاح فی العلم لا یکون الا یکون الا لدنیا سماویا الهیا.(1182) یعنی: این وسعت مطالب و گشودن باب علم نیست مگر علمی الهی و آسمانی و باطنی و خدادادی (این علم اکتسابی نیست خدادادی است)... لذا در جایی دیگر حضرتش می فرماید:
سلونی عن القرآن اخبرکم عن آیاته فمن نزلت و این نزلت یعنی؛ راجع به قرآن از من بپرسید هر آینه شما را آگاه می کنم که آیات آن درباره چه کسی و در کجا نازل شده است.(1183)
امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در جواب سؤال رهبانی از وجه الله فرموده است: فهذا الوجود کله وجه الله، ثم قرأ:
فاینما تو لو فثم وجه الله.(1184) پس این وجود همه وجه الله است سپس آیه شریف را قرائت کرد: پس به هر طرف که رو کنی همان سمت خداست.

997- سفارش به امام حسن (علیه السلام)

روزی دو کودک خطی را نوشته سپس خدمت امام حسن (علیه السلام) آوردند و او را حکم خود قرار دادند تا آن حضرت قضاوت کند که کدام خط نیکوتر است در آن هنگام علی (علیه السلام) چشم به وی دوخت و فرمود:
یا بنی انظر کیف تحکم فان هذا حکم و الله سالم عنه یوم القیامة؛ یعنی: ای پسرم! دقت کن چگونه قضاوت می کنی؟ بی گمان این یک قضاوت است خداوند روز قیامت از آن، تو را مورد سؤال قرار خواهد داد.(1185)

998- توبه نصوح

علی (علیه السلام) می فرماید ترک الذنب اهون من طلب التوبة؛ یعنی گناه نکردن آسان تر از توبه است؛ عرض شد یا اباالحسن توبه نصوح کدام است و چگونه؟
حضرت فرمود: پشیمانی با دل و طلب آمرزش با زبان و تصمیم نداشتن بر انجام گناه.(1186)