هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

969- دعای ختم قرآن

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) وقتی قرآن را ختم می فرمود این دعا را می خواند:
اللهم اشرح بالقرآن صدری خدایا به قرآن، شرح صدر مرا عطا کن.
واستعمل بالقرآن بدنی و به قرآن بدنم را به کار بندگی خود وادار کن.
و ثوره بالقران بصری و به قرآن، دیده ام را روشنایی بخش.
و أطلق بالقرآن لسانی و به قرآن، زبانم را رها کن.

970- به خانواده ات سفارش کن

حضرت علی بن ابیطالب (علیه السلام) به کمیل فرمود: به خانواده است فرمان ده...
یا کمیل مراهلک ان ترو حوا فی المکارم و یدلجوا فی حاجة من هو نائم فو الذی وسع سمعه الاصوات...
ای کمیل! خانواده خود را فرمان ده که خویشتن را به محامد اخلاق و مکارم صفات آراسته سازند و در تاریکی شب ها برای رفع نیازمندی خفتگان بکوشند، سوگند به آن خدا، که شنواییش، اصوات را احاطه کرده است، هر کس در دل دیگران، سرور و شادمانی ایجاد کند، خداوند متعال از آن سرور، لطفی بیافریند که چون اندوه و غصه به آن کس هجوم آورد، آن لطف همچنان سیلی که در بستر سراشیب، فضول اشتران را با خود می برد اثر اندوه را از دل آن کس بزداید(1151)

971- اهل زمانه خود را بشناس...

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) به فرزند خود امام حسن (علیه السلام) چنین نصیحت و سفارش فرمود:
یا بنی انه لابد اللعاقل ان ینظر فی شانه فلیحفظ لسانه و لیعرف اهل زمانه یا بنی ان من البلاء الفاقه...
پسر عزیزم خرد در آدمی دوست و یار اوست، و حلم و بردباری همچون وزیر و رفیق، و مدارا همانند پدر مهربان، و صبر و شکیبایی به منزله بهترین لشکر وی است. پسرم خردمند، باید که در کار خویش به دقت بنگرد و زبان در اختیار خود دارد و در حق اهل زمان و مردم عصر خود عارف باشد. پسرم، تهی دستی خود بلایی است و از آن بدتر بیماری جسم آدمی و از آن بدتر بیماری دل او است. ثروت و مکنت خود نعمت است لیکن برتر از آن نعمت سلامت بدن انسان و بالاتر از آن نعمت تقوای قلب وی است. پسرم، اوقات مؤمن سه بخش است: قسمتی که در آن با خدای خویشتن راز و نیاز کند و قسمت دیگر را صرف محاسبه نفس و نظر در کار و رفتار خود کند و در بخش سوم از نعمتی که خداوند بر او حلال و سزاوار فرموده است بهره برد. نیز هر مؤمن مسلمان ناگزیر است که به سه مورد توجه و عنایت کافی مبذول دارد ترمیمی در وضع معیشت و زندگی و گامی برای روز واپسین و بهره ای از آنچه حلال و مباح گردیده است.(1152)