هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

967- احداث باغ

امام علی (علیه السلام) با دسترنج خود دو باغ احداث کرد که نام آن دو باغ یکی ابونیزر دیگری باغ بغیبغه (بغبغه) بود و شخصی بنام ابونیزر سرپرستی آن دو باغ را به عهده داشت ابونیزر می گوید: در باغ بودم روزی امام علی (علیه السلام) وارد باغش شد و به من فرمود: آیا غذا در باغ هست؟ عرض کردم: با کدوئی که از این باغ بدست آمده و روغنی که موجود بوده غذایی آماده ساخته ام. فرمود: آن غذا را بیاور بخوریم. غذا را حاضر کردم و پس از میل غذا و شستن دستها کلنگ را به دست گرفت و به سوی چاه قنات آن باغ روانه شد و به لای روبی و پاک کردن آن قناعت پرداخت و در حالی که عرق از پیشانیش می ریخت از چاه بیرون آمد و بار دیگر به داخل چاه رفت و همچنان به لای روبی پرداخت و به هنگام کلنگ زدن به زمین صدای همهمه آن حضرت به بیرون چاه می رسید، آن قنات را به گونه ای پاکسازی نمود که به اندازه گردن شتر آب آن زیاد شد سپس با شتاب از چاه بیرون آمد و فرمود: خدا را گواه می گیرم که این چشمه و باغ را وقف کردم آنگاه از من قلم و کاغذ طلبید حاضر نمودم. آن حضرت نوشت: بسم الله الرحمن الرحیم، این را وقف کرده بنده خدا علی، تا الیقی الله وجهه حرالنار یوم القیامة؛ تا خداوند به وسیله این دو چشمه وقف شده چهره علی (علیه السلام) را در قیامت از حرارت آتش دوزخ حفظ کند.
پس از علی (علیه السلام) امام حسن (علیه السلام) و بعد از امام حسین (علیه السلام) و... طبق وقف نامه عمل کردند و از درآمد محصول آن دو باغ بذل و بخشش می کردند و به فقراء و درماندگان راه می دادند در یکی از سالها امام حسین (علیه السلام) مقروض شد معاویه از فرصت استفاده کرد و پیشنهاد کرد آن دو باغ را به دویست هزار دینار خریدار هستم امام حسین (علیه السلام) فرمود: این دو مزرعه فروشی نیست. پدرم آن را بر عموم فقراء وقف نمود تا چهره اش از آتش دوزخ محفوظ بماند بنابراین من آنها را به هیچ قیمتی نمی فروشم.(1149)
امیرمؤمنان این دو باغ معروف به چشمه ابی نیزر بغبغه را وقف کرد از در آمد محصولات آنها در تأمین معاش زندگی فقراء مردم مدینه و درماندگان صرف گردد.

968- موقوفات حضرت زهرا علیهاالسلام

ابوبصیر می گوید: امام باقر (علیه السلام) به من فرمود: آیا نمی خواهی وصیت فاطمه علیهاالسلام را برای تو بازگو کنم؟ عرض کردم: آری می خواهم امام باقر (علیه السلام) جامه دانی را بیرون آورد و در میان آن نامه ای را خارج کرد و آن نامه را که وصیت نامه حضرت زهرا علیهاالسلام را که در مورد وقف مزارع هفتگانه بود چنین خواند: بسم الله الرحمن الرحیم این وصیتی است که فاطمه دختر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به آن وصیت نموده است وصیت کرد به حوائط سبعه (باغهای یا مزارع هفتگان) که عبارتنداز:
عواف، دلال، برقه، میثب (بروزن منبر) حسنی، صافیه، مال (مشربه) ام ابراهیم، تا وقف باشد و تولیت آن را به علی بن ابیطالب (علیه السلام) واگذار کردم و پس از او به بزرگترین فرزندانم باشد خداوند بر این وصیت گواه است و همچنین مقداد و زبیر گواهی می دهد و این وصیت را علی بن ابیطالب (علیه السلام) نوشت (1150)

969- دعای ختم قرآن

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) وقتی قرآن را ختم می فرمود این دعا را می خواند:
اللهم اشرح بالقرآن صدری خدایا به قرآن، شرح صدر مرا عطا کن.
واستعمل بالقرآن بدنی و به قرآن بدنم را به کار بندگی خود وادار کن.
و ثوره بالقران بصری و به قرآن، دیده ام را روشنایی بخش.
و أطلق بالقرآن لسانی و به قرآن، زبانم را رها کن.