هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

811- متن قرارداد حکمیت در جنگ صفین

قرارداد حکمیت بین امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) و معاویه نوشته شد، ولی معاویه نپذیرفت که از علی (علیه السلام) به عنوان امیرالمؤمنین یاد شود متن قرارداد این گونه است:
این نوشته ای است که بر اساس درخواست علی بن ابیطالب و معاویة بن ابی سفیان و هوادارانشان تهیه شده است تا کتاب خدا و سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم درباره اختلاف دو طرف داوری کند. بر مردم عراق و شیعیان غایب و حاضر علی است که به این حکم متعهد باشند. همچنین بر مردم شام و هواداران غایب و حاضر معاویه است که به اجرای این حکم تن در دهند، ما به حکم قرآن خرسند و به اجرای او امر آن ملزم هستیم، تنها قرآن است که قادر به حل اختلافات ماست و ما تمام قرآن را از آغاز تا انجام، داور اختلافات خود قرار داده ایم. هر آنچه را که زنده نگاه داشته است، زنده نگاه می داریم و هر چیز را که می رانده می میرانیم، بر مبنای این حکم هر دو طرف متخاصم درخواست حکمیت کرده اند و علی و شیعیانش، عبدالله بن قیس را به عنوان ناظر و داور قرار داده اند و معاویه و یارانش نیز عمر و عاص را ناظر و داور خود ساخته اند از هر دو حکم پیمانی محکم گرفتند که قرآن را در این مهم فرا روی خود قرار دهند و از آن به چیز دیگر رو نیاورند.
اگر قضیه حکمیت رهنمودی از قرآن نیافتند باید از سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم استعانت جویند و نباید به خلاف و هواهای نفسانی و شبهات تکیه کنند.
عبدالله بن قیس و عمر و عاص از علی و معاویه پیمان گرفته اند که به داوری دو حکم که بر مبنای قرآن و سنت پیامبر است خرسند و مطیع باشند و آن را نقض نکنند، دو حکم تا وقتی که از حق تجاوز نکرده باشند جان و مال و خانواده شان از هر گونه گزندی در امان است.
این عهدنامه را عمیره در روز چهارشنبه هفدهم صفر سال سی و هفتم هجری نوشت.(977)

812- احمقی در چنگال روباه

ابوموسی اشعری بعد از اعلام رأی حکمیت تازه متوجه شد که ملعبه دست هوس عمر و عاص بوده است. بعد از این واقعه حضرت امیر (علیه السلام) در قنوت نماز خود ابوموسی اشعری را لعن می کرد. علی (علیه السلام) در نماز این گونه آنها را لعن می کرد: بارالها! اولا معاویه ثانیاً عمر و ثالثاً ابو اعور سلمی اشعری را لعن نما.(978)
وقتی که ابوموسی اشعری در مکه متوجه لعن علی (علیه السلام) گردید، طی نامه ای به امام نوشت: به من خبر رسیده که تو در نماز مرا لعن می کنی و مردم جاهل پشت سر تو نیز آمین می گویند و من همان سخن موسی پیغمبر خدا را می گویم: پروردگارا! به خاطر آنچه به من دادی شکر می کنم پس هرگز پشتیبان مجرمان نخواهم بود(979)

813- بیعت مردم کوفه با علی (علیه السلام)

وقتی که خبر بیعت مردم با علی (علیه السلام) به کوفه رسید، هاشم بن عتبه با علی (علیه السلام) بیعت کرد و گفت: دست راستم و چپم برای علی (علیه السلام) است و افزود:
ابایع غیر مکتتم علیا - و لا اخشی امیری الا شعریا
بدون واهمه و پنهانکاری با علی بیعت می کنم و از امیر اشعری، ابوموسی می ترسم.
خبر بیعت مردم با علی (علیه السلام) را یزید بن عاصم به کوفه آورد و ابوموسی اشعری هم با علی (علیه السلام) بیعت کرد وقتی خبر بیعت کردن ابوموسی به عمار یاسر رسید گفت: به خدا قسم او عهد و بیعتش را خواهد شکست و کوششهای علی (علیه السلام) را بی فایده خواهد نمود و لشکر او را تسلیم خواهد کرد.(980)