هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

780- قدر جوانی دانستن

در اشعاری منسوب به علی (علیه السلام) می خوانیم که فرمود:
شیئان لو بکت الدماء علیهما - عینای حتی توذنا بذهاب
لم یبلغ المعشار من حقیهما - فقد الشباب و فرقة الاحباب
اگر چشم های من برای دو چیز تا آنجا اشک بریزند که تا نزدیک به نابودی برسند یک دهم حق آن دو را اداء نکرده ام آن دو عبارتند از: از دست دادن جوانی و فراق و جدایی از احباب و دوستان(939)
سعدی در اشعارش می گوید:
جوانا ره طاعت امروز گیر - که فردا جوانی نیاید زپیر
به غفلت بدادم ز دست آب پاک - چه چاره کنون جز تیمم به خاک
مکن عمر ضایع به افسوس و حیف - که فرصت عزیز است و الوقت ضیف
و در شعری دیگر علی (علیه السلام) می فرماید:
بر جوانی ام که از دست رفته گریانم، ای کاش، جوانیم باز می گشت، و اگر جوانی به فروش می رسید به فروشنده آن هر چه می خواست می پرداختم، جوانی وقتی در مسیر رفتن قرار گرفت، جستن و یا برگرداندن آن میسر نیست.(940)

781- حالت علی (علیه السلام) در نماز

نقل شده است هنگامی که امیرمؤمنان (علیه السلام) داخل نماز می شد، انه کان اذا دخل الصلاة کان کانه بناء ثابت او عمود قائم لا یتحرک... همچون بنایی ثابت و استوار و بدون تحرک بود. و یا چون عمود ایستاده بود که هیچ گونه تحرکی نداشت. و بسا رکوع و سجودش طولانی می شد و بدن مبارکش از بس بی حرکت بود که گاهی مرغی بر پشت مبارک حضرتش می نشست و هیچ کس به جز علی ابن ابیطالب (علیه السلام) و امام چهارم حضرت علی بن حسین (علیه السلام) طاقت نداشت مانند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم نماز بخواند.(941)

782- فریب رکوع و سجده کسی را نخورید

در وصایای حکیمانه حضرت امیر (علیه السلام) به کمیل بن زیاد آمد:
یا کمیل! لا تغتر باقوام یصلون فیطیلون، و یصرمون فیدا و مون ما و یتصدقون قیحسبون انهم موفقون...
ای کمیل! به اقوامی که نماز طولانی می گذارند و مدام روزه می گیرند و اهل صدقه هستند و گمان می برند که آدمهای موفقی هستند، فریب نخور و شیفته آنان مباش.
(زیرا ممکن است که به این اوصاف عادت کرده باشند یا بخواهند عمداً مردم را فریب دهند.)
یا کمیل! اقسم بالله لسمعت رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم یقول: ان الشیطان اذا حمل قوما علی الفواحش مثل الزنا و شرب الخمر و الریا...
ای کمیل! سوگند به خدا از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم شنیدم که می فرمود: شیطان وقتی قومی را دعوت به فواحش و فجایع مثل زنا و شراب خواری و ریا و سمعه و آنچه شبیه این گناهان است می نماید، عبادات شدید و زیادی را با طول رکوع و سجود و خضوع و خشوع پیش آنان محبوب می گرداند. وقتی خوب آنها را به دام انداخت آنگاه آنان را دعوت به ولایت و دوستی پیشوایان جور و ستم می نماید پیشوایانی که انسانها را به آتش دعوت می کنند و در قیامت یاری نخواهد شد و کسی به دادشان نخواهد رسید.(942)