هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

777- برخورد با مرتدان

در دوره خلافت امام علی (علیه السلام) ارتدادهایی رخ داد حضرت در کیفر آنان به شیوه هایی برخورد کردند. گفته شده است که جمعی در کوفه مرتد شدند. امام آنان را کشت و سپس دستور داد آنها را بسوزاند.(933) و در نقل دیگری می خوانیم که مردی از مسلمانان نصرانی شد و امام از او خواست که توبه کند و او نپذیرفت حضرت موی او را گرفت. سپس به مردم گفتند که او را لگدمال کنند، و مردم نیز چنان کردند تا او هلاک شد، همچنین زن نصرانی که مسلمان شده بود مجدد در ازدواج با مرد نصرانی به کیش سابق خود بازگشته بود. امام فرمودند:
انا احبسها حتی تضع ولدها الذی فی بطنها فاذا ولدت قتلتها؛ زن را محبوس می کنم تا وضع حمل کند سپس او را خواهم کشت.(934)

778- نحوه برخورد با مجرمان

جریربن عبدالله بجلی اولین سفیر امام علی (علیه السلام) به سوی معاویه بود که پس از بازگشت از امام فاصله گرفت و در قرقیسا سکونت گزید، حضرت به محل سکونت او رفت و خانه او را خراب کرد و آن را آتش زد. سپس به خانه ثویربن عامر رفت، او از اشراف کوفه بود که به جریربن عبدالله بجلی ملحق شده بود، امام خانه او را نیز سوزاند و خراب نمود (935) تخریب خانه مجرمان در دوره حکومت امام علی (علیه السلام) به این موارد محدود نبود یکی از کارگزاران امام به نام معقلة بن هبیره تخلف مالی نمود و برای گریز از مجازات آن به معاویه پناه برد، امام دستور دادند که خانه او را خراب نمایند.(936) و همچنین حنظله بن ربیع معروف به حنظله کاتب وقتی از امام فاصله گرفت و در جنگ صفین به یاری امام نیامد، امام فرمان داد تا خانه او را خراب کنند.(937)

779- دستور العمل علی (علیه السلام) به محمد بن ابی بکر

در مورد کیفیت برگزاری نماز جماعت با مردم و امام امت شدن و چگونگی رعایت احوال مردم حضرت امیر (علیه السلام) به یار وفادار خود محمد بن ابی بکر، زمانی که او را به فرمانداری مصر گسیل می داشت چنین فرمود:
انظر صلاتک کیف هی؟ فانک امام و لیس من امام یصلی بقوم فیکون فی صلاتهم تقصیر الا کان علیه او زارهم...
ای محمد بن ابی بکر! به نمازت بنگر که چگونه است (و با چه کیفیتی آن را به پا می داری) پس، براستی تو امام جماعت مسلمین هستی. کسی که با قومی نماز بگزارد و امام آنان باشد و آن قوم در نمازشان تقصیر و یا کوتاهی باشد وزر و وبال آنان برگردن امامشان می باشد و چیزی از نماز آن مردم کاسته نخواهد شد و هرگاه نمازشان کامل باشد، امام جماعت مانند پادش همان جمعیت را دارا خواهد بود و چیزی از اجر و پاداش آن نمازگزاران کاسته نخواهد شد.(938)