هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

771- حفظ روحیه لشگر

در جنگ صفین از لشکر معاویه دلاور جسوری به نام ابن صباح حمیری به میدان آمد، یکی از دلاوران سپاه امام نیز به جنگ او رفت و کشته شد. نفر دوم و سوم نیز بدست او کشته شدند، در این هنگام جنگاور شامی زیاد مغرور شد و با حرکات خود روحیه سربازان امام را تضعیف می کرد. سربازان امام نیز با دیدن این صحنه ها تزلزل در روحیه شان به وجود آمده بود.
امام علی (علیه السلام) برای پیشگیری از تضعیف رویه سربازانش لباس یکی از سربازان خود را به تن کرد و شخصاً به میدان رفت و ابن صبح را کشت، سرباز دیگری از سپاه شام به میدان آمد، آنهم کشته شد، نفر سوم نیز به جنگ آمد او هم توسط تیغ کافر کش علی (علیه السلام) به خاک افتاد، آنگاه امام در میان دو لشکر با صدای بلند فرمود:
اگر شما در قتل و خونریزی پیشدستی نمی کردید ما به روی شما شمشیر نمی کشیدیم.(925)

772- شعارها در میدان جنگ

در صدر اسلام توسط پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرهنگ شعار دادن در جنگ در جامعه اسلامی جاری شد، در جنگ حضرت علی (علیه السلام) با سپاه منحرف و جهنمی جمل؛ عایشه در میان سپاه خود فریاد می زد: فانما یصیر الاحرار.
علی (علیه السلام) با صدای بلند به سپاهیانش فرمود: در پاسخ او بگویید: یا منصور امت و سپاهیان امام (علیه السلام) فریاد می زدند: یا محمد؛ یا حم لا یبصرون.
لشکر عایشه فریاد می زد: یا لثارات عثمان
لشکریان امام با صدای بلند پاسخ می دادند. اللهم انصرنا علی القوم الناکثین (926)

773- زندانی بدکاران در حکومت علی (علیه السلام)

زندانی شدن مجرمان در عصر حکومت علی (علیه السلام) یکی از کیفرهایی بود که می توانست در مواردی کارگشا باشد در این نوشته به گوشه هایی از این روش اشاره می شود:
بعضی موارد حبس در مورد خیانتهای اداری بوده است که از آن جمله مسؤول بازار اهواز به نام ابن هرقه مرتکب خیانتی شده بود. امام در نامه ای به رفاعة بن شداد بجلی (قاضی و والی اهواز) نوشتند که ابن هرقه را از کار برکنار کند و او را به حبس اندازد و هر روز جمعه او را زا زندان بیرون آورده و تازیانه به او فرود آرد و در بازارها او را بگرداند و در زندان خوار و ذلیل زندگی کند، و پاهای او بسته باشد و فقط به هنگام ادای نماز او را باز کند و هیچ کس با او در زندان تماس نگیرد و اگر کسی چنین کرد و به او تلقین نمود و امید داد تماس گیرنده با تازیانه تعزیر شود و شبانگاه، زندانیان از داخل زندان بیرون برده شوند و به محوطه آزاد آورده شوند اما او از چنین امکانی بهره نبرد مگر ترس تلف شدن او باشد...(927) و امام در مواردی دیگری مثل خیانتهای مالی والیان خود منذربن جارود؛ یزید بن حجیه التیمی نیز دستور دادند که آنان را به زندان اندازند.(928)