هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

770- عفو و بخشش بخاطر قرآن

روزی از روزهای حکومت امام علی (علیه السلام) شخصی خدمت امام آمد و اعتراف به دزدی کرد، امام به او فرمود: حد دزد قطع دست است. آیا باز هم اعتراف می کنی؟
او بار دیگر به جرم خود اعتراف کرد. امام پرسید: آیا چیزی از آیا قرآن را در حفظ داری تا قرائت کنی؟
گفت: آری، سوره بقره را حفظ و مدام آن قرائت می کنم.
امام فرمود: برو دست تو را به برکت سوره بقره بخشیدم. اشعث بن قیس که مردی منافق و از پلیدان روزگار امام علی (علیه السلام) است به آن حضرت اعتراض کرد و گفت: آیا حدود الهی را تعطیل می کنی؟
امام فرمود: تو چه می دانی حکم این مسأله را؟ هر گاه برای جرمی شاهد و دلیل اقامه شد، امام باید حد الهی را اجرا کند، اما اگر مجرمی خود اعتراف کرد این کار او با امام است؛ می تواند عفو کند و می تواند حد الهی را جاری سازد.(924)

771- حفظ روحیه لشگر

در جنگ صفین از لشکر معاویه دلاور جسوری به نام ابن صباح حمیری به میدان آمد، یکی از دلاوران سپاه امام نیز به جنگ او رفت و کشته شد. نفر دوم و سوم نیز بدست او کشته شدند، در این هنگام جنگاور شامی زیاد مغرور شد و با حرکات خود روحیه سربازان امام را تضعیف می کرد. سربازان امام نیز با دیدن این صحنه ها تزلزل در روحیه شان به وجود آمده بود.
امام علی (علیه السلام) برای پیشگیری از تضعیف رویه سربازانش لباس یکی از سربازان خود را به تن کرد و شخصاً به میدان رفت و ابن صبح را کشت، سرباز دیگری از سپاه شام به میدان آمد، آنهم کشته شد، نفر سوم نیز به جنگ آمد او هم توسط تیغ کافر کش علی (علیه السلام) به خاک افتاد، آنگاه امام در میان دو لشکر با صدای بلند فرمود:
اگر شما در قتل و خونریزی پیشدستی نمی کردید ما به روی شما شمشیر نمی کشیدیم.(925)

772- شعارها در میدان جنگ

در صدر اسلام توسط پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرهنگ شعار دادن در جنگ در جامعه اسلامی جاری شد، در جنگ حضرت علی (علیه السلام) با سپاه منحرف و جهنمی جمل؛ عایشه در میان سپاه خود فریاد می زد: فانما یصیر الاحرار.
علی (علیه السلام) با صدای بلند به سپاهیانش فرمود: در پاسخ او بگویید: یا منصور امت و سپاهیان امام (علیه السلام) فریاد می زدند: یا محمد؛ یا حم لا یبصرون.
لشکر عایشه فریاد می زد: یا لثارات عثمان
لشکریان امام با صدای بلند پاسخ می دادند. اللهم انصرنا علی القوم الناکثین (926)