هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

768- مظهر عدل الهی

شیخ طوسی نقل می کند که: مردی به عنوان مهمان بر امام علی (علیه السلام) وارد شد چند روزی از طرف امام (علیه السلام) پذیرایی شد. اما او نگفت که با شخصی دعوا کرده و در فلان روز باید محاکمه شوند. وقتی امام از این ماجرا آگاه شد، چون باید قضاوت می کرد و عدالت را نسبت به طرفین دعوا رعایت می نمود به مهمان خود فرمود: اخصم انت؟ آیا برای محاکمه و خصومت آمدی؟
او پاسخ داد آری، امام فرمود: تحول عنا، ان رسول الله (ص) نهی ان یضاف خصم الا و معه خصمه، اکنون از مهمانی ما خارج شو، زیرا پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم از پذیرایی کردن از طرفین دعوی نهی فرموده است (922)

769- دعوای عبد و مولا

روزی برده ای بر ارباب و مولای خود شورید و او را گرفت و مدعی شد که او ارباب است و آنکه اسیر شده، همانا برده اوست. هر چه اطرافیان سعی کردند با نصیحت و سوگند، حتی تهدید غلام را از این رفتارش باز دارند نتوانستند، او همچنان در ادعای خود محکم و راسخ بود و هر دو آنها ادعا داشتند که مولا هستند و برده نمی باشند.
این ماجرا را برای حل اختلاف به علی (علیه السلام) رساندند علی (علیه السلام) با استفاده از علم روانشناسی این مشکل را حل کرد.
حضرت به هر دو آنها را فرمود: تا رو به دیوار بایستند و سر به دیوار بگذارند و در آن حالت آنها را نگه داشت، آنگاه به قنبر فرمود: (با یک صحنه سازی) شمشیر خود را از غلاف برکش. قنبر گفت: آماده ام یا علی! آنگاه حضرت فرمود: گردن غلام را بزن.
در این هنگام آن کس که غلام بود بی اختیار خود را از ترس کنار کشید و دعوا مولای و عبد خاتمه یافت.(923)

770- عفو و بخشش بخاطر قرآن

روزی از روزهای حکومت امام علی (علیه السلام) شخصی خدمت امام آمد و اعتراف به دزدی کرد، امام به او فرمود: حد دزد قطع دست است. آیا باز هم اعتراف می کنی؟
او بار دیگر به جرم خود اعتراف کرد. امام پرسید: آیا چیزی از آیا قرآن را در حفظ داری تا قرائت کنی؟
گفت: آری، سوره بقره را حفظ و مدام آن قرائت می کنم.
امام فرمود: برو دست تو را به برکت سوره بقره بخشیدم. اشعث بن قیس که مردی منافق و از پلیدان روزگار امام علی (علیه السلام) است به آن حضرت اعتراض کرد و گفت: آیا حدود الهی را تعطیل می کنی؟
امام فرمود: تو چه می دانی حکم این مسأله را؟ هر گاه برای جرمی شاهد و دلیل اقامه شد، امام باید حد الهی را اجرا کند، اما اگر مجرمی خود اعتراف کرد این کار او با امام است؛ می تواند عفو کند و می تواند حد الهی را جاری سازد.(924)