هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

497- فقط پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بین آنها نبود

گویند روزی عقیل (584) بر معاویه وارد شد از وی سؤال شد که لشکر امام علی (علیه السلام) و معاویه را چگونه دیدی؟ عقیل جواب داد: از لشکر برادرم گذشتم دیدم شب و روز آنها چون زمان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بود در حالی که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در میان آنان نبود و از لشکر تو (معاویه) گذشتم منافقانی را دیدم که می خواستند شتر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را در شب عقبه رم دهند و چون از خود او سؤال کرد؟ عقیل به وی گفت: حمامه را می شناسی (جده معاویه که زنی بدکار بود).

498- قنبر غلام علی (علیه السلام)

ابوالشعثا غلام ابن معمر بود که علی (علیه السلام) او را قنبر نامید و غلا حضرت شد، وقتی قنبر را نزد حجاج یوسف ثقفی آوردند از او پرسیدند: تو در خدمت علی (علیه السلام) چه می کردی؟ گفت: آب وضویش را حاضر می کردم. پرسید: علی (علیه السلام) چه می گفت؟
قنبر گفت: چون از وضو فارغ می شد این آیه مبارکه را تلاوت می کرد:
چون اندرزها را فراموش کردند درهای همه چیز را به روی آنها گشودیم تا چون به آنچه یافته بودند شاد شوند. ناگهان آنها را فرو گرفتیم و در این هنگام بود که همه مأیوس شدند، ریشه ستمکاران قطع شد و سپاس خدایی را که پروردگار جهانیان است.
حجاج گفت: گمان می کنم که این آیه را بر ما تأویل می کرد.
قنبر گفت: بلی.
حجاج گفت: چه خواهی کرد اگر تو را گردن بزنم؟ قنبر گفت: در این هنگام من رستگار و تو از اشقیاء خواهی شد .
آنگاه حجاج دستور داد تا قنبر را گردن بزنند.

499- آب حیات

علی بن عثمان می گوید: وقتی که نوبت خلافت به علی بن ابیطالب (علیه السلام) رسید با پدرش از وطن خود مهاجرت کردند تا به حضور علی (علیه السلام) رسند. روایت می کنند که در نزدیکی کوفه از تشنگی یارای حرکت نداشتند. علی (علیه السلام) در پی آب رفت و سرابی را از دور دید تا به سراب رسید، آنگاه آب به اندازه نوشید و سیراب شد و برگشت و پدرش را هم به آنجا برد. اما اثری از آب ندید و پدرش جان سپرد.
وی زمانی که به حضور امام علی (علیه السلام) رسید حضرت عازم صفین بود. علی بن عثمان می گوید: که رکاب مبارک امام را گرفتم تا سوار شوند وقتی حضرت سوار شد خواستم پای حضرت را ببوسم حضرت مانع شد... بعد حضرت به او بشارت عمری دراز را داد و فرمودند: که هر کس از آن سراب خورد عمری طولانی یابد.