هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

494- طلا یا نقره؟ کدامیک

مأمور مستغلات ملکی حضرت امیر (علیه السلام) به حضرت عرض کرد: کسی از شما بواسطه نیازمندیش چیزی و کمکی خواسته است. شما فرمودید: به او هزار واحد بدهید، اما نفرمودید هزار واحد از طلا یا نقره.
حضرت فرمود: برای من فرقی نمی کند کدامشان باشد هر چه به حال او نافع تر است و مشکلش را حل می کند به او بده.(582)

495- نافرمانی از پدر

عبیدالله یکی از فرزندان امام علی (علیه السلام) است که نام مادرش لیلی بنت مسعود است گویا وی نزد امام منزلتی نداشته است و به هنگامی که حضرت همه پسرانش را به اطاعت از امام حسن (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) سفارش می کرد. عبیدالله برخاست و گفت: یا امیرالمؤمنین (علیه السلام)! به محمد حنفیه وصیت نمی کنی؟
حضرت فرمود: در زمان حیاتم بر من جسارت می ورزی؟ گویا می بینم در خیمه ات ذبح شده ای و معلوم نباشد که چه کسی تو را کشته است.
پس از قیام مختار عبیدالله از مختار می خواهد تا او مردم را به سوی وی دعوت کند. اما مختار اینکار را نپذیرفت. سرانجام در خدمت مصعب بن زبیر به جنگ با مختار می شتابد و درگیر و دار جنگ به شکل مجهولی کشته می شود.

496- ترویج سب حضرت علی (علیه السلام)

پس از قتل عثمان در 18 ذی سال 35 هجری، معاویة بن ابی سفیان که خود از عاملین تحریک مردم به کشتن عثمان بود حکومت شام را در اختیار داشت او می دانست که امام عی (علیه السلام) همچون عثمان میدان را برای حیف و مال بیت المال مسلمانان به وی نخواهد داد و از سویی تابعیت از علی (علیه السلام) را نیز نمی پذیرفت. به ناچار بنای مخالف با حضرت را در پیش گرفت و از خون عثمان به نفع خویش بهر برداری کرد. او با پیراهن خون آلود عثمان و انگشتان قطع شده نائله همسر عثمان احساسات عوام مردم را بر ضد علی (علیه السلام) می شورانید و بی محابا آن حضرت را به قتل عثمان متهم می کرد و خون به خون خواهی او برخاست او برای نخستین بار بر بالای منبر، قاتلان عثمان را دشنام داد. معاویه در سب و ناسزا گویی به وجود مقدس حضرت عی (علیه السلام) اصرار می ورزید و تا زنده بود از آن دست برنداشت، حتی وقتی امام حسن (علیه السلام) روی مصالحی با معاویه صلح کرد به هیچ یک از مفاد قطعنامه که یکی از آن عدم سب به حضرت علی (علیه السلام) بود عمل نکرد. او بعد از گرفتن بیعت از مردم کوفه به منبر رفت و با وجود پیمان نامه صلح و نهی صریح اسلام از ناسزاگویی نسبت به ساحت مقدس حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) و امام حسن (علیه السلام) در حضور حسنین علیهم السلام به ناسزاگویی پرداخت که با اعتراض اما حسن (علیه السلام) روبرو شد. معاویه سپس با تطمیع پاره ای از روایان و صحابه های معلوم الحال احادیثی به نام حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم بر ضد حضرت عی (علیه السلام) جعل کرد. معاویه در مقابل مخالفت پاره ای صحابه نسبت به لعن و شتم علی (علیه السلام) صریحاً اعلام کرد که به خدا سوگند دست از این کار بر نمی دارم تا کودکان با این عادت بزرگ شوند و بزرگان با آن پیر، تا آنجا که هیچ کس او را به نیکی یاد نکند و این عمل آن چنان رایج شد که بعد از نمازهای واجب بر وجود مقدس امام علی (علیه السلام) لعن می شد و در کلیه ممالک اسلامی و هر کجا که جزو قلمرو اسلام بود در خطبه های نماز و منبرهای خطابه حتی در تعقیب نمازهای جماعت و اوقات دیگر حضرت علی (علیه السلام) را سب و لعن می کردند. حموی در کتاب خود می نویسد: جز در شهر سجستان که بیش از یکبار در آن دشنام داده شد در تمامی منابر شرق و غرب عالم اسلام مدام بر حضرت لعن و دشنام داده می شد چنانچه مردم می پنداشتند این کار جزو دستورات دینی است و اگر روزی این کار را فراموش می کردند قضایش را بجا می آوردند و عده ای از مردم اصفهان و حران عقیده داشتند که نماز بدون لعن حضرت فایده ندارد و این عمل تا زمان خلافت عمربن عبدالعزیز ادامه داشت.(583)