هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

473- اولین سری که بر نیزه رفت

عمرو بن حمق مدت زیادی در خدمت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم بود، تا اینکه روزی حضرت به او فرمود: به همان جایی که از آنجا هجرت کردی بازگرد تا اینکه امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به ولایت رسد، آنگاه به سوی علی (علیه السلام) بشتاب.
عمر بن حمق از مدینه برگشت و در محل خود به تبلیغ اسلام مشغول شد تا اینکه حضرت امیر (علیه السلام)، کوفه را مقر حکومت خود قرار داد، پس به سوی امیرالمؤمنین (علیه السلام)- به کوفه روانه شد و در آنجا مدتها درخدمت آن حضرت بود تا اینکه روزی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به او فرمود:
آیا منزلی داری؟ عرض کرد: آری! حضرت فرمود: آنرا بفروش و پولش را به قبیله ازد بسپار زیرا پس از چندی که من از میان شما رفتم حکومت وقت در پی تو می فرستد که دستگیرت نماید، پس قبیله ازد تو را پناه می دهند تا اینکه از کوفه خارج شوی و به قلعه موصل برسی. به موصل که رسیدی به شخص فلجی برمی خوری، پس نزد او بنشین. آنگاه از او آب می خواهی تو را سیراب خواهد کرد و از تو می پرسد که چه کاره ای؟ تو به او خبر ده و اسلام را بر او عرضه کن که او مسلمان می شود. سپس دستت را روی پایش بمال که خداوند ان شاء الله او را شفا می بخشد و همراه تو قیام می کند. از آن پس بر شخص نابینایی می گذری که او هم از تو سؤال می کند چه کاره ای؟ او را خبر ده و به اسلام دعوتش کن، دعوتت را اجابت می کند و آنگاه دستت را بر چشمش بمال که به خواست خداوند بینائیش باز می گردد و همین دو نفر هستند که ترا پس از مرگ، در قبر خواهند گذاشت. سپس نظامیان سواره به دنبال تو می آیند، پس هر گاه نزدیک قلعه در فلان موضع رسیدی خسته خواهی شد؛ از اسبت فرود آی و غاری که آنجا هست وارد شو و همانا در ریختن خون تو فاسقین از جن و انس شرکت خواهند داشت، پس از مدتی در سال 50 هجری قمری عمروبن حمق به آنچه امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرموده بود عمل کرد تا اینکه به قلعه فوق رسید، به آن دو نفر گفت: چه می بینید؟ گفتند: اسب سوارانی می بینیم که به سوی ما می آیند. سپس از اسبش فرود آمد و داخل غار شد و اسب را رها کرد وقتی وارد غار شد ماری او را زد سپاه دشمن رسید اسبش را دیدند که بی سرپرست رها شده فهمیدند که او در همین نزدیکی است. دنبالش رفتند تا او را در غار یافتند سر مبارکش را از تن جدا کرده نزد معاویه آوردند. معاویه دستور داد سر او را بر نیزه ای قرار داده در شهر بگرداند و این اولین سری در اسلام بود که توسط معاویه بر نیزه رفت.(556)

474- همسر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم پشتیبان علی (علیه السلام)

جری بن کلیب از کسانی بود که با امیرالمؤمنی علی (علیه السلام) بیعت کرد و اهل کوفه بود او برای فرار از جنگ در سپاه آن حضرت راهی می جست. خود او جریان را این گونه آورده است: هنگامی که علی (علیه السلام) به طرف صفین حرکت کرد، من از جنگ روی گردان شدم و آمدم به مدینه. تا اینکه بر میمونه همسر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم وارد شدم. میمونه به من گفت: تو از مردمی؟
گفتم: از اهل کوفه، گفت: از کدامشان؟ گفتم: از بنی عامر.
او گفت: بنی عامر پشت در پشت آزاده و رادمرد بودند چه باعث آمدند شد؟
گفتم: علی (علیه السلام) به سوی صفین حرکت کرد و من به جنگ خشنود نبودم. لذا آمدم اینجا؛ او گفت: آیا با او بیعت کرده بودی؟ گفتم: آری، گفت: پس بسوی او برگرد و با او باش که به خدا سوگن! او نه گمراه شد و نه به واسطه اش کسی به گمراهی می افتاد.(557)

475- یار نزدیک دو امام

عمر و بن حمق خزاعی از شرطة الخمیس و از خواص اصحاب امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) بود. این شهر آشوب او را نزدیکترین یاران امام علی (علیه السلام) و امام حسن (علیه السلام) می داند.
برخی نقل کرده اند که عمر بن حمق روزی رو به علی (علیه السلام) کرد و عرض کرد:
یا امیرالمؤمنین! به خدا سوگند، من ترا دوست نداشتم و با تو بیعت نکردم برای این که خویشاوندی بین من و تو وجود دارد و به برای گرفتن پولی و یا درخواست مقامی از تو بود، ولی به این خاطر ولایت تو را پذیرفتم چون که در تو پنج خصلت است:
تو پسر عموی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و اولین کسی هستی که به او ایمان آوردی و تو همسر سرور زنان امت؛ فاطمه زهرا علیهاالسلام دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هستی و تو پدر ذریه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می باشی و تو عظیم ترین مرد از مهاجرین هستی که در جهاد خدا والاترین سهم را دارا هستی، پس اگر به من دستور داده شود که کوههای سنگین را از زمین بر کنم و به جایی دیگر منتقل نمایم و یا دریاهای مواج را از آب خالی سازم تا اینکه بتوانم به نحوی در هر امری دوستان و اولیایت را تقویت نمایم و دشمنانت را منکوب سازم، گمان نمی کنم توانسته باشم، حقی را که بر گردنم داری ادا نمایم.
حضرت امیر (علیه السلام) در پاسخ او فرمود: بارالها! قلبش را به نور تقوی منور ساز و او را به صراط مستقیم هدایت کن. ای کاش در سپاه من صد نفر مانند تو وجود داشت.
حجر عرض کرد: در آن صورت، به خدا قسم سپاه تو تکمیل شده و کمتر کسی پیدا می شد که به تو خیانت کند.