هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

322- شبهای علی (علیه السلام)

در روایت وارد شده است که حضرت علی (علیه السلام) هر شب هنگامی که مردم به خوابگاه خود می رفتند صدای نازنینش بلند می شد به حدی که می شنیدند صدای آن حضرت را تمام اهل مسجد و کسانی که همسایه مسجد بودند؛ می فرمود: تجهزوا رحمکم الله فقد نودی فیکم بالرحیل.(383)
یعنی: آماده شوید و اسباب سفر خود را مهیا کنید، خدا شما را رحمت کند، همانا مرگ ندای الرحیل در میان شما داده و کم کنید توقف خود را بر دنیا و بیرون روید از دنیا در حالی که با خود داشته باشید زاد و توشه ای از اعمال صالحه، بدرستی که در جلو شما عقبه های کئود(384) است که باید از آنجاها عبور کنید و چاره ای نیست از آن.

323- هدایت گری مهربان

شخصی بواسطه جرمی که مرتکب شده بود طبق فرمان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم مهدور الدم شد و حکم قتل او را صادر کرده بودند آن فرد به حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) متوسل شد و عرض کرد: یا علی! چه کنم تا رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم مرا مورد عفو خود قرار دهد؟ علی (علیه السلام) فرمود: بخدمت آن حضرت می روی و این آیه را تلاوت کن.
تالله لقد آثرک الله علینا و ان کنا لخاطئین(385) آن مرد به حضور رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم رسید و فوراً این آیه را قرائت کرد عادت آن حضرت چنین بود که اگر کسی یک آیه از قرآن مجید را در نزد حضرتش می خواند، حضرت آیه بعد را بدنبال آن می خواندند لذا رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم ادامه آن را تلاوت کردند لاتثریب علیکم الیوم یغفر الله لکم و هو ارحم الراحمین با توجه به معنی این آیه به منزله حکم عفو درباره آن شخص قرار گرفت.

324- ارادت قلبی

حبه عرنی از اصحاب حضرت علی (علیه السلام) است می گوید: علی (علیه السلام) بیت المال بصره را پانصد درهم، پانصد درهم بین یارانش قسمت کرد و پانصد درهم برای خود برداشت، کسی که حاضر در جنگ نبود خدمت حضرت رسید، و عرض کرد: یا امیرالمؤمنین من قلباً با شما بودم گر چه شخصاً حاضر در جبهه نبودم از غنیمت چیزی به من بده، حضرت آنچه را برای خود برداشته بود به او داد و برای خود حضرت نصیبی از غنیمت نماند(386)