هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

314- درخواست رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم از پروردگار

وقتی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در میان سرزمین قدید (بر وزن زبیر نام جایی است در نزدیکی مکه) فرود آمد، به علی بن ابیطالب (علیه السلام) فرمود: ای علی، من از خدا خواسته ام که بین من و تو دوستی برقرار کند و ساخت. و از او خواستم که میان من و تو برادری افکند، پس افکند، و از او خواست که تو را وصی و جانشین من قرار دهد، و داد.
مردی از آن قوم گفت: بخدا سوگند یک صاع (پیمانه ای است نزدیک یک من) خرما در مشکی پوسیده، بهتر از آن چیزهایی است که محمد از پروردگارش خواسته است
چرا محمد ملک و سلطنتی درخواست نکرده که او را بر دشمنش یای دهد، یا گنجی که بدان سبب بر فقر و تهیدستی خود چیره گردد؟! پس خدای متعال این آیه (374) را فرستاد:
گویا پاری از آنچه به تو وحی شده نادیده می گیری، یا سینه ات به تنگ می آید از اینکه می گویند: چرا گنجی بر او فرود نیامده یا فرشته ای در کنار او نیامده است؟ جز این نیست که تو تنها بیم دهنده ای و خداوند به هر چیزی وکیل است.(375)

315- خلیفه خدا در زمین کجاست؟

امام صادق (علیه السلام) فرمود: چون روز قیامت شود، آواز دهنده ای از اندرون عرش ندا دهد: خلیفه خداوند در زمینش کجاست؟ پس حضرت داود پیامبر (علیه السلام) بر می خیزد، از جانب خداوند ندا دهند: منظور ما تو نیستی هر چند که خلیفه خداوند بوده ای.
بار دوم ندا رسد: خلیفه خداوند در زمینش کجاست؟ پس امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام) بر می خیزد، از جانب خداوند ندا می رسد: ای آفریدگان، این علی بن ابیطالب خلیفه خدا در زمین او، و حجتش بر بندگان او است، پس هر که در دنیا به ریسمان (ولایت) او آویخته امروز نیز به ریسمان او بیاویزد تا از نور او روشنی گیرد، و به دنبال او به درجات بلند بهشتی راه یابد پس مردمی که در دنیا به ریسمان امام علی (علیه السلام) آویخته بودند برخاسته و بدنبال آن حضرت به بهشت می روند.
سپس از جانب خداوند ندا می رسد: هان! هر کس در دنیا دنبال پیشوائی راه افتاده (امروز نیز) بدنبال او بهر جا که می خواهد و او می رود، راه بیفتد...(376)

316- خبر شهادت

امام علی (علیه السلام) می فرماید: وقتی آیه اذا جاء نصر الله و الفتح بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نازل شد، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به من فرمود: ای علی! به تحقیق نصرت خداوند و فتح او فرا رسیده، پس هر گاه که دیدی مردم دسته دسته در دین خدا وارد می شوند به حمد پروردگارت تسبیح کن و از او آمرزش بخواه که خداوند پذیرنده توبه است.
ای علی! خداوند جهاد را در فتنه ای که پس از من رخ می دهد بر مؤمنین واجب نموده چنانکه جهاد با مشرکین را در رکاب من بر آنان واجب ساخته بود.
علی (علیه السلام) عرض کرد: ای رسول خدا! آن فتنه ای که خداوند جهاد درباره آن را، بر ما واجب نموده کدام است؟ حضرت فرمود: فتنه گروهی که شهادت به لا اله الا الله و اینکه من رسول خدا هستم می دهند اما با اینحال مخالف سنت من و طعنه زننده در دین من هستند.
علی (علیه السلام) عرض کرد: ای رسول خدا! پس به چه جهت با آنان بجنگیم در حالی که آنان شهادت به لا اله الا الله و رسالت الهی شما می دهند؟ حضرت فرمود: به جهت پدید آوردن مسائل بی سابقه و بدعت گزاری در دین، و جدا شدنشان از فرمان من، و حلال شمردن آنها در ریختن خون عترت من،.
علی (علیه السلام) عرض کرد: ای رسول خدا! شما مرا به شهادت مژده فرمودی، از خدا بخواه که برای من در این باره شتاب ورزد.
حضرت فرمود: آری من به تو مژده شهادت داده بودم، پس چگونه خواهی بود آن زمان که این از این رنگین شود؟- و با دست مبارک اشاره به سروریش من نمود عرض کردم: ای رسول خدا! حال که چنین مژده ای بمن داده ای، دیگر جای صبر نیست بلکه جای مژدگانی و سپاس است. حضرت فرمود: آری
آنگاه فرمود: پس خود را برای خصومت و درگیری آماده ساز، که تو با امت من مخاصمه خواهی نمود. عرض کردم: ای رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم راه پیروزی (بر آنان) را به من بنما، حضرت فرمود: چون گروهی را دیدی که از هدایت بسوی گمراهی رو گردانده اند پس با آنان به مخاصمه برخیز (که پیروزی از آن توست)، زیرا که هدایت از جانب خدا، و گمراهی از سوی شیطان است.
ای علی! همانا هدایت پیروی فرمان خداست نه پیروی از هوای نفس و دلخواه خود، و گویا تو با گروهی روبرو هستی که قرآن را تأویل و توجیه نموده و به شبهات چنگ زده و شراب را بنام آب انگور و کم فروشی را با زکات و رشوه را بنام هدیه و پیشکش حلال می شمردند.
عرض کردم: ای رسول خدا! بنابراین وقتی چنین کنند چگونه اند؟ آیا مرتد و بر گشتگان از دین هستند؟ یا اهل فتنه و آزمایش؟ حضرت فرمود: آنان اهل فتنه اند متحیر و سرگردان در آن گردش کنند تا عدل گریبان گیرشان شود، عرض کردم: ای رسول خدا! عدل از جانب ما یا از سوی غیر ما؟ حضرت فرمود: بلکه از جانب ما، خداوند (دین را) بدست ما گشوده و بدست ما پایان بخشد و بواسطه ما خداوند میان دلها پس از شرک آوری مهر و دوستی انداخت و بواسطه ما نیز میان دلها پس از فتنه مهر و دوستی اندازد، علی (علیه السلام) عرض کرد: سپاس خدای را به آنچه که از فضل خویش به ما ارزانی داشته است(377)