هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

272- بت فلس شکسته شد

در سال نهم هجری پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم گروهی از سربازان اسلام را به سرداری امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به سوی قبیله طی (330) نزدیک سرزمین اردن فعلی فرستاد تا آنها را به آئین اسلام دعوت کند و بت معروف آنها را به نام فلس نابود سازد.
امیرمؤمنان (علیه السلام) نیز آنها را دعوت فرمود و چون نپذیرفتند با آنها جنگ کرد و بت آنها را درهم شکست و دو شمشیر قیمتی به اسامی مخذم و رسوب که بت پرستان به بت خانه هدیه کرده بودند و به پیکر آن بت آویخته بودند را با سایر غنائم و اسیران جنگی به مدینه آورد(331)

273- علی (علیه السلام) شرش را کم کن

عقبة ابن ابی معیط قبل از ظهور اسلام در مکه همسایه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بود ولی بعد از اینکه کار پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم بالا گرفت و بر ضد بت پرستی قریش قیام کرد او نیز از افراد سرشناسی بود که به مخالفت آن حضرت برخاست و چون همسایه رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بود بیش از همه حضرت را می آزرد و حتی روزی با کمال بی شرمی آب دهان خود را به صورت مبارک پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم افکند.
روزی پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: ای عقبه! گویا می بینم که چون از مکه خارج شوی گردنت را بزنیم و بارها رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: من در میان دو همسایه شرور، ابولهب و عقبة بن ابی معیط قرار گرفته بودم. تا اینکه عقبة در جنگ بدر اسیر شد و به فرمان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، امیرمؤمنان (علیه السلام) شر او را از سر همه کم کرد و گردن او را با شمشیر خود زد، ولید نیز پسر آن ملعون است که در زمان عثمان بواسطه اینکه برادر مادری عثمان بود به استانداری کوفه منصوب شد و در حال مستی به نماز جماعت حاضر شد که این شخص خبیث نیز علی رغم میل عثمان توسط بازوان حیدری علی (علیه السلام) حد شرابخور بر او جاری شد.

274- شجاعت علی (علیه السلام)

ابودائل نقل می کند: روزی همراه عمر بن خطاب بودم که گفت: نزدیک بیا تا از شجاعت و دل آوری علی (علیه السلام) برای تو بگویم او می گوید: من نزدیک او رفتم و آنگاه گفت:
ما در جنگ احد با پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم پیمان بستیم که از مقابل دشمنان فرار نکنیم و هر کس از ما فرار کند او گمراه است و هر کدام از ما کشته شد او شهید است و پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم سرپرست او خواهد بود در حین جنگ ناگهان صد فرمانده دل آور از دشمن که هر کدام آنها دارای صد نفر جنگجو بودند دسته دسته به ما حمله نمودند به طوری که ما توان جنگی خود را از دست دادیم و با آشفتگی تمام از میدان جنگ فرار کردیم.
علی (علیه السلام) را در این میان دیدیم که مانند شیر پنجه افکن مقداری ریگ از زمین برداشت و به صورت ما ریخت و گفت:
زشت و بریده و پوشیده باد روی شما! به کجا فرار می کنید؟ آیا به سوی جهنم می گریزید؟
ما به میدان برگشتیم علی (علیه السلام) بر ما حمله کرد و در دستش شمشیری بود که از آن خون می چکید! فریاد زد: شما بیعت کردید و بیعت شکنی نمودید سوگند به خدا شما سزاوارتر از کفاران به کشته شدن هستید. به چشم هایش که نگاه کردم، دیدم گویی مانند دو مشعل زیتون بودند که آتش از آن شعله می کشید و یا مانند دو ظرف پر از خون، یقین کردم به طرف ما که می آید همه ما را خواهد کشت من از همه اصحاب زودتر به سویش شتافتم و گفتم:
ای ابوالحسن خدا را! خدا را! عرب ها در جنگ گاهی فرار می کنند و گاهی حمله می آورند و حمله جدید خسارت فرار را جبران می کند.
گویا خود را کنترل کرد و چهره اش را از من برگردانید از آن وقت تاکنون همواره آن وحشتی که آن روز هیبت علی (علیه السلام) بر دلم نشسته هرگز فراموش نکرده ام.(332)