هزار و یک داستان از زندگانی امام علی (علیه السلام)

نویسنده : محمد رضا رمزی اوحدی

199- مشرک حنین زیر شمشیر علی (علیه السلام)

در جریان جنگ حنین که در سال هشتم هجرت در سرزمین حنین بین مکه و طائف واقع شد قبیله هوازن اجتماع کردند و آنچنان سپاه اسلام را غافلگیر نمودند که همه گریختند و فقط هشت تا نه نفر همراه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بودند که از جمله آنها علی (علیه السلام) بود یک حرکت عجیب از ناحیه علی (علیه السلام) ورق این جنگ را برگردانید و آن این بود، قهرمانی غول پیکر بی باک از سپاه دشمن به نام ابو جرول به میدان آمده بود او پرچم سیاهی بر سر نیزه خود بسته بود و سوار بر شتری سرخ در پیشاپیش سپاه کفر بر سپاه اسلام می تاخت و مسلمانان را می کشت و پرچم خود را لحظه به لحظه به علامت پیروزی بلند می کرد و تمام چشم ها به او متوجه بود، او در میدان چنین رجزی می خواند:
انا ابو جرول لابراح - حتی نبیح الیوم او نباح
من ابوجرول هستم که امروز از پای نمی نشینم مگر اینکه از حریم خود دفاع کرده و دشمن را از پای درآورم.
حضرت علی (علیه السلام) وقتی که او را در آن حال دید، در کمین او قرار گرفت و در یک حمله نخست آنچنان ضربه ای به شتر او زد که ابو جرول از بالای شتر به زمین افتاد، ضربت بعدی علی (علیه السلام) او را در خون خود غلطانید در حالی که امام، چنین رجز می خواند:
قد علم القوم لدی الصباح - انی لدی الهیجاء ذو نصاح
مردم همیشه می دانند که من در هنگامه چکاچک شمشیرها آن چه را که شایسته خلوص و حق آن است ادا می کنم
با هلاکت او روحیه دشمنان تضعیف شد. عباس عموی پیامبر به دستور پیامبر از فرصت استفاده کرد و فریاد زد مسلمانان بازگردید که فرصت خوبی است. مسلمانان برگشته و دشمن را تار و مار کردند. آری ضربت امام علی (علیه السلام) آنچنان کارساز بود که فضل بن عباس می گفت: ضربت علی (علیه السلام) همیشه بکر بود یعنی نیاز به ضربت دوم ندارد یا همان ضربت اول او پیروز می شد. (249)

200 - هدایتگر راستی

هنگامی که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می خواست علی (علیه السلام) را برای داوری به سوی مردم یمن بفرستد. حضرت علی (علیه السلام) عرض کرد: یا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم آیا می خواهی مرا به سوی یمن برای داوری و قضاوت بفرستی با اینکه من جوانی هستم که به همه داوری ها آگاهی ندارم؟ پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم به علی (علیه السلام) فرمود: نزدیک بیا، او نزدیک رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم شد. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم دست خود را بر سینه علی گذارد و گفت: خدایا دل علی (علیه السلام) را راهنمایی کن و زبانش را استوار فرما.
علی (علیه السلام) می فرماید: پس از این دعای پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم (آنچنان در داوری ها قوی شدم که) سوگند به خدا در هیچ داوری بین دو نفر شک نکردفوالذی نفسی بیده ما شککت فی قضاء اثنین. (250)

201 - روح متحد

شخصی بنام عمروبن شاس در یمن همراه علی (علیه السلام) بود. او پیش خود توهم کرده بود که علی (علیه السلام) در موردی به او بی مهری کرده. لذا هنگامی که به مدینه آمد به هر کس می رسید می گفت: علی (علیه السلام) به من جفا کرد، تا اینکه روزی به مسجد مدینه آمد و در حضور رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم که در آنجا بود نشست. وقتی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم او را دید به او فرمود: ای عمروبن شاس مرا آزار دادی. عمرو گفت: انا لله و انا الیه راجعون. پناه می برم به خدا و پناه می برم از این که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم را آزرده باشم. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: من آذی علیاً فقد آذانی کسی که علی را بیازارد مرا آزرده است...(251)