فهرست کتاب


سرگذشتهای عبرت انگیز

محمد محمدی اشتهاردی‏

58- رابطه اتحاد و اجتماع و فرار شاه

ارتشبد فردوست در کتاب ظهور و سقوط سلطنت پهلوی می نویسد: در راهپیمایی های عظیم تاسوعا و عاشورای سال 1357، شاه سوار هلی کوپتر شده و به آسمان تهران آمد دید همه خیابانهای تهران مملو از جمعیت مخالف او است، در همانجا گفت: پس فایده ماندن من در مملکت چیست؟ (95) تصمیم به فرار گرفت. این است نتیجه اتحاد و بهم فشردگی.
من در تمام عمر سراغ ندارم که مرجع تقلیدی تا این حد در عمق فکر و جان مردم محبوبیت پیدا کند، امام صادق علیه السلام در فرازی از یکی از دعاهایش به خدا چنین عرض می کند:
اللّه م فقّهنی فی الدّین و حبّبنی الی المسلمین، و اجعل لی لسان صدق فی الاخرین؛ خدایا اول مرا فقیه و دین شناس گردان، دوم محبوبیت مرا در قلوب مسلمانان جای بده، بعد از مرگ ذکر خیر مرا در میان مردم مستدام بدار (96) به راستی امام خمینی مصداق روشن این دعا بود (97).

59- عزت نفس فوق العاده امام خمینی

هنگامی که رژیم شاه امام را به ترکیه تبعید نمود، دولت ترکیه بسیار علاقه داشت که امام از آنها چیزی تقاضا کند، ولی امام در این مدت طولانی که در آنجا بود هرگز از آنها کوچکترین تقاضا ننمود. مثلاً در اتاقی که اما در آن زندانی بود و آنجا هوای آزاد نداشت، امام نگفت پنجره را باز کنند، و گاهی پیشخدمت می آمد می گفت: آقا هوا خیلی حبس است، میل دارید پرده را بالا بزنم و پنجره را باز کنم. امام سکوت می کرد و نمی گفت میل دارم بلکه می فرمود: خودت می دانی. یا پرده اطاق افتاده بود، نمی گفت: پرده را بالا بزنید.
امام آنقدر مراقب بودند که یک ذره نقطه ضعف در سخنشان جاری نشود و در کردارشان دیده نشود، چرا که همه اینها گزارش می شد و آنها می فهمیدند که این مرد بسیار جدی، خود ساخته و قوی است، فقط خوشحال است که کتاب مطالعه می کند، همان طور که در اتاق دربسته نشسته بود و تا وقتی که حال داشت مطالعه می کرد (98).
به این ترتیب امام در سخت ترین شرایط، عزت اسلامی را که برای مؤمنان خواسته حفظ کرد، و حسرت تسلیم را در دل سیاه دشمن نهاد.

60- چگونگی شهادت شهید اول

آیةاللّه العظمی شمس الدین محمد بن مکی معروف به شهید اول، صاحب کتاب لمعه، در سال 734 ه.ق در روستای جزین نزدیک جباع، مجاور جبل عامل لبنان، دیده به جهان گشود، در راه تحصیل و تدریس، مسافرتهای بسیار کرد، سرانجام در 52 سالگی، در سال 786 پس از یک سال زندان به شهادت رسید، او دارای تألیفات بسیار در فقه و سایر علوم اسلامی است، و از مراجع تقلید عصر خود بود، اکنون به چگونگی شهادت جانسوز او توجه کنید:
شهید اول پس از تکمیل تحصیلات به سوریه برگشت و در دمشق که اکثریت مسلمانان آنجا از اهل تسنن هستند، زندگی می کرد، طولی نکشید که آوازه علمی او در همه جا پیچید، و شیعیان به این افتخار بزرگ رسیدند که مرجع تقلیدی دارند که از نظر علمی سرآمد مجتهدین و علمای مسلمین است.
شهید هر چند کاملاً رعایت اتحاد بین شیعه و سنی را می کرد، تا حدی که فقه مذاهب چهارگانه اهل تسنن را تدریس می نمود و از هرگونه اموری که موجب اختلاف می شد دوری می کرد، ولی تعصبات جاهلانه که در آن زمان بود (که خوشبختانه در این زمان آن طور نیست و همه مسلمین از شیعه و سنی به خصوص در کشور ما ایران باهم برادرند) موجب شد، که خون پاک چنین مرد بزرگی ریخته شود.
دو تن از علمای اهل تسنن بنام عباد بن جماعه شافعی و برهان الدین مالکی که قاضی و صاحب نفوذ در آن دیار بودند، از اینکه شخصیتی مانند شمس الدین (شهید اول) در سوریه دارای مقام و نفوذ شده حسادت ورزیدند، به خصوص جمعی از متعصبین و جاهلان، با به پیش کشیدن اختلاف شیعه و سنی، این دو نفر عالم و قاضی را تحریک می کردند.
حقیقت این است که شهید اول، حاضر نبود، تسلیم باطل گردد، و از حق دفاع می نمود و به خاطر همین مبارزه علمی و دفاعش، کمر قتل او را بستند.
نقل شده: روزی بین ابن جماعه و شهید اول بر سر مسأله ای بحث درگرفت، روبروی هم نشسته بودند، در برابر شهید دواتی روی میز قرار داشت، ابن جماعه بدنی چاق و تنومند داشت، ولی شهید اول، اندامی کوچک و ضعیف داشت در وسط بحث، ابن جماعه به قصد کوچک کردن شهید، به او گفت: من فقط صدایی از پشت دوات می شنوم ولی معنای آن را نمی فهمم.
شهید بی درنگ در جواب گفت: آری ابن الواحد (فرزند یک نفر) بزرگتر از این نمی تواند باشد.
ابن جماعه شرمنده شد و از این سخن سخت خشمگین گردید، به طوری که توطئه قتل شهید را به ترتیبی که ذکر می شود مطرح کرد.
دین به دنیافروشان برای اینکه شخصیتهای علمی و بزرگ را در جامعه ساقط کنند، و حتی قتل آنها را موجه جلوه دهند، از راه تهمت و شایعه سازی وارد می شوند، این موضوع در هر زمان بود، امروز نیز منافقان ناپاک، بهترین و دلسوزترین افراد جامعه ما را از این راه ساقط می کنند، باید همه قشرها به خصوص نوجوانان و جوانان متوجه این توطئه ناجوانمردانه باشند.
برای اینکه شهید اول را از جامعه ساقط کنند، و بعد خون پاکش را بریزند، و این گناه بزرگ را ثواب جلوه دهند، با زشت ترین تهمتها و نسبتهای ناروا، این مرد خدا را یاد کردند.
گاهی گفتند او دارای عقیده انحرافی است، زمانی گفتند او شراب را در همه جا بدون استثناء حلال می داند، او را متهم کردند در مذهب نصیریه است یعنی در حق علی علیه السلام و فرزندان علی غلو می کند و آنها را در ردیف خدا قرار می دهد و مطالب زشت دیگر.
حتی رساله ای پر از خرافات و مطالب بی اساس و برخلاف اسلام نوشتند، و آن را نسبت به شهید دادند، و به صورت جلساتی با امضای صدها شاهد بر ضد او و صحت نسبتها و اتهامات تنظیم کردند.
جوسازان از خدا بی خبر آنچنان مطالب را وارونه دادند، که به نظر مردم ناآگاه آمد که قتل شمس الدین واجب است.
در صورتی تألیفات و آثار قلمی و اساتید و شاگردان او هر یک دلیل محکمی بر بطلان آن نسبتهای ناروا بود، اما چه می توان کرد که تعصبات و کینه توزی کار خود را کرد و نگذاشتند مردم از وجود پر فیض او بهره مند گردند.