فهرست کتاب


سرگذشتهای عبرت انگیز

محمد محمدی اشتهاردی‏

53- سلطه عجیب آمریکا بر ایران در زمان شاه

در رژیم محمد رضا پهلوی به قدری آمریکا بر ایران مسلط بود که سرنوشت ایران را تعیین می کرد، تا آنجا که کار مهمی بدون اجازه مستشاران آمریکا صورت نمی گرفت به عنوان نمونه:
یکی از محترمین می گفت: در بررسی پرونده ای این مطلب بود: در عصر سلطنت محمد رضا پهلوی قرار بود چند واحد ساختمان برای گروه معینی ساخته شود، ساختمانها ساخته شد و آماده گردید، دولت به این فکر افتاد تا آن ساختمانها را به گروه دیگری که لازمتر می دانست داده شود، و از او اجازه گرفت، پس از مذاکره با شاه، شاه در پاسخ گفت: باید مسئله با سفیر آمریکا مطرح شود، اگر او اجازه داد و موافقت کرد، این کار را انجام دهید.
سیه روزی و ذلت را ببین تا چه اندازه؟!
با سفیر آمریکا مذاکره می شود، او هم با کمال بی اعتنایی می گوید: مانعی ندارد موافقت او را به شاه گزارش می دهند، آنگاه شاه به دولت می گوید: اقدام کنید مانعی ندارد (91)
اسارت و وابستگی ایران و ایرانی به اینجا رسیده بود، به برکت انقلاب اسلامی، با سیلی و لگد آمریکاییها را بیرون کردند، و عزت از دست یافته را باز یافتند.

54- نمونه ای از قاطعیت امام خمینی

در مدت امام خمینی (ره) در پاریس افراد زیادی برای دیدار امام از ایران به پاریس رفتند، از جمله آنها مرحوم شهید مطهری بود، خطیب توانا آقای فلسفی (دامت برکاته) می نویسد: پس از بازگشت آقای مطهری از پاریس به تهران، به دیدنش رفتم، آن هم در وقتی که کسی نبود اول شب بود، در ضمن گفتگو، گفت: آقا من مبهوت هستم.
گفتم: چرا!
گفت: تصمیمی که امام گرفته با آن همه نظامی های تا دندان مسلح، با آن همه حمایت های آمریکا و انگلیس و فرانسه از شاه، به راستی نتیجه چه خواهد شد؟
آیا واقعاً تصمیم برای ما موجب موفقیت است؟ به امام گفتم: آقا! خطر خیلی مهم است، خودتان را چطور می بینید؟
امام فرمود: علی التحقیق پیروزیم!...
از هر دری که من وارد شدم، همچنان با قاطعیت می فرمود: قطعاً پیروزیم.
پرسیدم: آیا به محضر امام عصر (عج) شرفیاب شده اید، و او این خبر را داده است؟ امام نفی و اثبات نکرد و فرمود: قطعاً پیروزیم، گفتم: آیا الهامی به شما شده است؟
گفت: قطعاً پیروزیم، اعتنا به این همه تانک و توپ و نظامی و غیره نکنید.
شهید مطهری با حال بهت زده این گفتار را می گفت. آری امام خمینی یک چنین انسانی بود، با اطمینان و با قوت صحبت می کرد، و پیروز شد.

55- آموزگار انقلابی و شهادت قهرمانانه او

در میان طاغوتهای خاندان عباسی، دیکتاتورترین آنها متوکل دهمین طاغوت این خاندان بود، استبداد و غرور او در حدی بود، که مخالفان او حق نفس کشیدن نداشتند، او مردان و زنان آزاده را با شدیدترین شکنجه ها به شهادت می رساند، آن چنان رعب و وحشت ایجاد کرده بود، که همه می دانستند، مخالفت با او مساوی با شکنجه و زندانهای تاریک و طولانی و سرانجام خداحافظی با دنیا است.
این دیکتاتور بی رحم، گاهی دستور می داد، خمره ای را پر از عقرب کرده، سر آن را بپوشانند، آن را به زندان برده، سرش را باز کنند، تا عقربها از میان آن بیرون آمده به جان زندانیان بیفتد، که هر انسانی با شنیدن این حادثه مو از بدنش راست می شود.
تنوری درست کرده بود، در میان آن میخهای درشت آهنی کوبیده بودند، در آن تنور، با هیزم زیتون آتش بر می افروخت، گاهی چهل روز، آزادگان را در میان آن عذاب می داد تا کشته شوند.
این دیکتاتور مستضعف کش، به خصوص با آل علی علیه السلام دشمنی و عناد زیاد داشت، زیرا منسوبین به علی علیه السلام و شاگردان علی هموراه برای نجات مستضعفان از شر و وجود پلید او برمی خاستند، و بر ضد او پیکار می کردند، از اینرو نام شیعه بودن برای او دلیل اصلی برای محکومیت بود.
او از نام حسین علیه السلام می ترسید، هموراه برای فراموش شدن حسین علیه السلام می کوشید و به خوبی می دانست تا نام حسین علیه السلام در میان باشد، صاعقه شرر بار بر خرمن زندگی پلید او خواهد شد، از این رو قبر حسین را خراب کرد، زمین قبر را با زمینهای مجاورش یکسان نمود، تا قبر حسین علیه السلام نیز ناپدید گردد، و مأموران جاسوسش در اطراف نظارت می کردند، تا کسی به زیارت قبر امام حسین علیه السلام نرود، چه قدر از افراد را به جرم زیارت قبر امام حسین علیه السلام کشتند، و حتی پستانهای زنی را در حالی که زنده بود از بدنش جدا ساختند، تا دیگر هیچکس قصد زیارت قبر امام حسین علیه السلام را در سر نپروراند.
چرا او در مورد حسین علیه السلام آنقدر حساسیت داشت، زیرا نام حسین علیه السلام الگوی آزادگان بود، خون حسین علیه السلام، عاملی مداوم و جوشان برای سرکوبی طاغوتها بود و شیوه حسین علیه السلام یورشی فراموش نشدنی برای نجات مستضعفان و به خاک مالیدن پوزه مستکبران بود، آن چنان در این موضوع حساس بود که درخت سدری را که نشانه شناختن قبر حسین علیه السلام بود، به دستورش قطع کردند.
این خبر به یکی از حدیث دانان رسید، گفت: شگفتا در معنی حدیثی مانده بودم نمی فهمیدم منظور چیست ولی امروز فهمیدم و آن حدیث این است که نقل شده پیامبر صلی اللّه علیه و آله سه بار فرمود: لعن اللّه قاطع السدرة؛ خدا لعنت کند قطع کننده درخت سدر را.
آری متوکل طاغوتی بود که سالها قبل از تولدش، به زبان پیامبر صلی اللّه علیه و آله لعنت شده بود، این است بینش راستین اسلام، که همه طاغوتیان تاریخ، مورد لعن و تنفر خدا و اسلامند، و باید این ملعون شده های ناپاک را سر به نیست کرد، تا مستضعفان و محرومان نجات یابند، و به حق خود برسند.
متوکل که همچون سایر طاغوتیان همه چیز استثنایی بود، روزی با مشاوران سیاسی خود، درباره آموزش دو نور چشمی اش مؤیّد و معتز به گفتگو نشست، گفتند آموزگاری را که از هر جهت استاد و باهوش باشد برای درس دادن فرزندانم معرفی کنید، تا مؤیّد و معتز تحت آموزش او خیلی سریع پیشرفت کنند.
مشاوران گفتند ما شخصی سراغ داریم که به تمام معنی آموزگار خوبی است، در همه علوم آموزشی دست دارد، و در بیان شیرین و خط زیبا و هوش سرشار و ذوق لطیف او حرفی نیست، فقط یک عیب دارد.
متوکل: آن عیب چیست؟
مشاوران: عیب بزرگی است و ان اینکه او شیعه است در خط علی علیه السلام و آل علی قدم برمی دارد، و می دانید چنین فردی خطرناک است، نمی توان او را به دستگاه داد... نامش یعقوب است که ابن سکیت هم خوانده می شود.
متوکل سر به پایین انداخت، و سر بلند کرد و گفت:
خبر آنگونه که شما فکر می کنید نیست، چه کسی در برابر من می تواند مخالفت کند، و یا سخنی بر ضدم بگوید، نه هیچکس نفس نمی تواند بکشد، از آن جهت خاطر جمع باشید، از او دعوت کنید، تا فرزندان مرا درس بدهد.
رسماً از یعقوب دعوت شد، او در فکر فرو رفت، چه کند اگر این دعوت را نپذیرد، او را خواهند کشت، این چنین دردی دوا نمی کند، با خود گفت: این دعوت را می پذیرم تا شاید با آموزش صحیح اسلامی خدمتی کرده باشم، چاره ای نیست.
او به اجبار دستگاه جبار متوکل، مدتی آموزگار بچه های او شد، رفت و آمد می کرد، اما هیچگاه حاشیه نشین متوکل نشد، چاپلوسی نکرد، به درس خود همچنان ادامه می داد، و دیگر در هیچ کاری شرکت نمی کرد.
تا روزی فرا رسید که آن روز برای طاغوتیان روز جشن و سرود بود، چرا که روز تولد متوکل بود، مجالس به ظاهر پر شکوهی از مال ملت ضعیف بر پا کرده بود، شکم پرستان بی هدف، با شعر و نثر، متوکل را می ستودند تا جایزه بگیرند.
در این میان حقوق بگیران خصوصی بیشتر دست و پا می کردند، تا رزنان و طبل کوبان و بندگان زر و زور، به طور مصنوعی به این جشن رونق می دادند، وزیران فرمایشی با سر دادن اعلیحضرتا اعلیحضرتا به متوکل تبریک می گفتند.
آن روز متوکل را آنقدر مدح کردند که از خوشحالی در پوست نمی گنجید، گویا به عرش رفته است، قهقه او و بلی قربان گوها، مجلس را پر کرده، صدای لیوانهای شراب به گوش می رسد، و رقص زیبارویان، مجلسیان را به خود جلب کرده است.