حدیث معراج

سید محمد رضا غیاثی کرمانی‏

7. تعجب از سه گروه

یا أحمد! عجبت من ثلاثة عبید؛ عبد دخل فی الصلاة و هو یعلم الی من یرفع یدیه و قدام من هو و هو ینعس. و عجبت من عبد له قوت یوم من الحشیش أو غیره و هو یهتم لغد و عجبت من عبد لا یدری أنی راض عنه أو ساخط علیه و هو یضحک.
ای احمد از سه بنده خود تعجب می کنم: بنده ای که به نماز ایستاده و می داند که دستهای خود را به جانب چه کسی دراز کرده و در پیشگاه چه کسی ایستاده و در عین حال خواب آلود است. و تعجب می کنم از بنده ای که روزی امروز خود را از سبزی مختصری دارد ولی برای فردایش به فکر فرو رفته است. و تعجب می کنم از بنده ای که نمی داند آیا من از او راضی هستم یا بر او غضبناکم، ولی خندان است.(13)

8. اوصاف و مقام اولیای خداوند

یا أحم!د ان فی الجنة قصراً من لؤلؤ فوق لؤلؤ و درة فوق درة لیس فیها قصم و لا وصل، فیها الخواص، أنظر الیهم کل یوم سبعین مرة فأکلمهم کلما نظرت الیهم، و أزید فی ملکهم سبعین ضعفا و اذا تلذذ أهل الجنة بالطعام و الشراب تلذذوا أولئک بذکری و کلامی و حدیثی. قال: یا رب! ما علامة أولئک؟
قال: مسجونون قد سجنوا ألسنتهم من فضول الکلام و بطونهم من فضول الطعام.
ای احمد! در بهشت قصری است از لؤلؤ بر فراز لؤلؤ، و مروارید بزرگ درخشان روی مروارید که در آنها قطع و وصلی وجود ندارد (یکپارچه است) در این کاخ، دوستان خاص من هستند که هر روز هفتاد بار (به لطف و مهر) به آنان نظر می افکنم و هر بار با آنها سخن می گویم و هفتاد بار بر قلمرو و مقامشان می افزایم. و آنگاه که اهل بهشت از خوردن و آشامیدن لذت می برند اینان از ذکر و سخن و گفتار من لذت می برند.
عرض کرد: خداوندا! نشانه های اینها چیست؟
فرمود: زندانیانی هستند که زبانهای خود را از حرفهای غیر ضروری و شکمهای خود را از غذای غیر لازم، محفوظ و حبس کرده اند.

اوصاف درویشان راستین

یا أحمد! ان المحبة المحبة للفقراء و التقرب الیهم.
قال: فمن الفقراء؟
قال: الذین رضوا بالقلیل و صبروا علی الرخاء و لم یشکوا جوعهم و لا ظمأهم و لم یکذبوا بألسنتهم و لم یغضبوا علی ربهم و لم یغتموا علی ما فاتهم و لم یفرحوا بما آتاهم.
یا أحمد! محبتی محبة الفقراء فادن الفقراء و قرب مجلسهم منک و أبعد الأغنیاء و أبعد مجلسهم عنک لأن الفقراء أحبائی.
ای احمد! محبت من در گرو محبت درویشان و تقرب به ایشان است.
عرض کرد: درویشان کیانند؟
فرمود: آنانکه به کم، راضی و بر گرسنگی، صابر و در نعمت، شاکر هستند؛ از گرسنگی و تشنگی خود شکایتی ندارند و هرگز دروغ بر زبان خود جاری نمی کنند و نسبت به پروردگارشان غضب نمی نمایند و برای چیزی که از دستشان رفت، غمگین نیستند و نسبت به چیزی که به دست می آورند، فرحناک و شادمان نمی باشند.
ای احمد! محبت من در گرو محبت درویشان است، پس به آنها نزدیک شو و همنشینی با آنان را اختیار کن و از ثروتمندان و مجلسشان فاصله بگیر، چرا که درویشان(14)دوستان من هستند.