حدیث معراج

سید محمد رضا غیاثی کرمانی‏

6. گرسنگی و سکوت، خلوت و سجود

یا أحمد! لو ذقت حلاوة الجوع و الصمت و الخلوة و ما ورثوا منها.
قال: یا رب! ما میراث الجوع؟
قال: الحکمة و حفظ القلب و التقرب الی و الحزن الدائم و خفة المؤنة بین الناس و قول الحق و لا یبالی عاش بیسر ام بعسر.
ای احمد! ای کاش می دانستی که گرسنگی و سکوت و تنهایی چه لذت و آثاری دارند!
عرض کرد: خداوندا! گرسنگی چه اثراتی دارد؟
فرمود: حکمت، حفظ قلب، تقرب به من، حزن همیشگی، کم خرج بودن بین مردم، حق گویی، بی اعتنایی به سخن یا آسانی زندگی.
یا أحمد! هل تدری بأی وقت یتقرب العبد الی؟
قال: لا یا رب.
قال: اذا کان جائعا أو ساجداً.
ای احمد! آیا می دانی چه هنگامی بنده به من نزدیک می شود؟
عرض کرد: خیر، ای پروردگار من!
فرمود: وقتی که گرسنه یا در حال سجده باشد.

7. تعجب از سه گروه

یا أحمد! عجبت من ثلاثة عبید؛ عبد دخل فی الصلاة و هو یعلم الی من یرفع یدیه و قدام من هو و هو ینعس. و عجبت من عبد له قوت یوم من الحشیش أو غیره و هو یهتم لغد و عجبت من عبد لا یدری أنی راض عنه أو ساخط علیه و هو یضحک.
ای احمد از سه بنده خود تعجب می کنم: بنده ای که به نماز ایستاده و می داند که دستهای خود را به جانب چه کسی دراز کرده و در پیشگاه چه کسی ایستاده و در عین حال خواب آلود است. و تعجب می کنم از بنده ای که روزی امروز خود را از سبزی مختصری دارد ولی برای فردایش به فکر فرو رفته است. و تعجب می کنم از بنده ای که نمی داند آیا من از او راضی هستم یا بر او غضبناکم، ولی خندان است.(13)

8. اوصاف و مقام اولیای خداوند

یا أحم!د ان فی الجنة قصراً من لؤلؤ فوق لؤلؤ و درة فوق درة لیس فیها قصم و لا وصل، فیها الخواص، أنظر الیهم کل یوم سبعین مرة فأکلمهم کلما نظرت الیهم، و أزید فی ملکهم سبعین ضعفا و اذا تلذذ أهل الجنة بالطعام و الشراب تلذذوا أولئک بذکری و کلامی و حدیثی. قال: یا رب! ما علامة أولئک؟
قال: مسجونون قد سجنوا ألسنتهم من فضول الکلام و بطونهم من فضول الطعام.
ای احمد! در بهشت قصری است از لؤلؤ بر فراز لؤلؤ، و مروارید بزرگ درخشان روی مروارید که در آنها قطع و وصلی وجود ندارد (یکپارچه است) در این کاخ، دوستان خاص من هستند که هر روز هفتاد بار (به لطف و مهر) به آنان نظر می افکنم و هر بار با آنها سخن می گویم و هفتاد بار بر قلمرو و مقامشان می افزایم. و آنگاه که اهل بهشت از خوردن و آشامیدن لذت می برند اینان از ذکر و سخن و گفتار من لذت می برند.
عرض کرد: خداوندا! نشانه های اینها چیست؟
فرمود: زندانیانی هستند که زبانهای خود را از حرفهای غیر ضروری و شکمهای خود را از غذای غیر لازم، محفوظ و حبس کرده اند.